Mixed feelings

Na het indrukwekkende debuut ‘Stenen eten’ van Koen Caris waren mijn verwachtingen voor zijn tweede roman, ‘Stad O.’, hooggespannen. Caris wist met zijn eerste boek een gevoelige snaar te raken door een beklemmende sfeer te combineren met een scherpe, menselijke blik. Het was dan ook met veel nieuwsgierigheid dat ik aan ‘Stad O.’ begon, benieuwd hoe Caris zijn thematiek en schrijfstijl zou voortzetten en ontwikkelen.
‘Stad O.’ speelt zich af in een futuristische stad waarin armoede en schaarste tot het verleden behoren. Iedereen is hier als het ware tot de elite verheven, dankzij de aanwezigheid van de fabriek Martha, die welvaart en stabiliteit waarborgt. In deze bijzondere setting volgen we Bethe en Tobias, een stel dat verhuist naar Stad O. in de hoop op een beter en comfortabeler leven. Aanvankelijk lijken hun dromen uit te komen: ze genieten van het geluk en de luxe die de stad te bieden heeft. Maar gaandeweg beginnen er scheurtjes te ontstaan in het idyllische bestaan. Vreemde gebeurtenissen rondom de fabriek Martha en kleine signalen van onrust maken voor Bethe duidelijk dat er onder het oppervlak iets broeit en dat het geluk niet vanzelfsprekend is. Terwijl de meeste inwoners wegkijken, bang hun lekkere leventje kwijt te raken, gaat Bethe op onderzoek uit.
Koen Caris blijft trouw aan zijn heldere, directe schrijfstijl, die prettig leest. Genieten is het ook weer van mooie observaties/omschrijvingen.
Zoals na een etentje met vrienden “Buiten is het inmiddels donker, ze hebben het licht uit de avond gegeten.”
Of “de enige manier om de wereld echt te kennen, is door haar te óntkennen. Als jij de wereld wilt begrijpen richt je dan op wat je hier en nu hoort, ziet, ruikt, proeft en voelt, en ervaar dát zo volledig mogelijk. Alles daarbuiten is ballast.”
Toch merkte ik dat het verhaal deze keer minder meeslepend was dan ‘Stenen eten’. Waar zijn debuut me direct greep en vasthield, bleef ik bij ‘Stad O.’ wat meer op afstand. Bethe en Tobias kunnen op zich interessante personages zijn, maar ze blijven wat oppervlakkig, waardoor het moeilijker werd om volledig met hen mee te leven. Op gegeven moment schrok ik zelfs dat het aan me voorbijgleed dat Bethe in haar geschiedenis dook. Deels zal dat ook komen door dat het voor mij hier en daar wat ongeloofwaardig werd. Ik kan mijn vinger er niet geheel op leggen of het echt aan het boek ligt of dat dystopische romans gewoonweg niet aan mij besteed zijn.
Hoewel het boek minder meeslepend is dan zijn debuut en de personages minder tot leven komen, blijft het een interessante leeservaring voor wie houdt van dystopische settings en subtiele spanning.
Conclusie: Twee sterren voor het verhaal en vier voor de schrijfstijl.