Geen fantastische schrijver, wel fantastische personages

Toen ik laatst een trailer van de film 'Hillbilly Elegy' zag, en begreep dat dit een boekverfilming was, besloot ik eerst (en meteen) het boek te gaan lezen. Het verhaal leek heel veelbelovend alles te hebben waar ik van hou: een hoofdpersonage met vreselijke ouders en een moeilijke jeugd, die ondanks dat alles toch een succes van zijn leven maakt. Dit soort verhalen komen beter tot hun recht in een boek dan in een film, was wat ik dacht.

Toen ik begon te lezen was ik echter al snel een beetje teleurgesteld. Het boek "Hillbilly blues' bleek bijna meer essay dan roman. Veel duiding en beschouwing, weinig dialoog en meeslepende scénes. Veel bijzinnen ook, met daarin soms opeens, half weggemoffeld, cruciale informatie over de hoofdpersonages. Nee, J.D. Vance is geen fantastische schrijver. (Bovendien kreeg ik de indruk dat de vertaler bepaald ook geen goed heeft gedaan aan zijn verhaal).

En toch is 'Hillbilly Blues' zeer de moeite waard. Omdat je van al die duidingen en beschouwingen best wat leert over Amerika. Maar vooral vanwege twee personages die de auteur, ondanks zijn tekortkomingen, onvergetelijk heeft neergezet: Papaw en Mamaw.

Ik ga vanavond lekker naar de film kijken. Hopelijk zijn er toch uitzonderingen, wat boekverfilmingen betreft.