De schrijfstijl maakt erg veel goed

‘Moeders van anderen’ gaat over twee zusjes: Nico en Kine, die bij hun vreselijke moeder wonen. Een moeder die met een alcoholverslaving kampt, en dat is eigenlijk nog haar beste eigenschap. Ook in nuchtere toestand is deze zelfbenoemde ‘bohemienne’ onverantwoordelijk, manipulatief, werkschuw en diep egoïstisch.

Mirthe van Doornik beschrijft het met een lichte maar vlijmscherpe pen, die ondanks dat ook gedrenkt is in mededogen. Mededogen dat moeder Eleonora nauwelijks verdient – net als haar ex (de vader van Nico en Kine) overigens, want die laat het totaal afweten vanaf het moment dat hij een nieuwe relatie begint. Je merkt aan alles dat het boek een hoog autobiografisch gehalte heeft.

Qua observaties, vergelijkingen en vondsten is Mirthe van Doornik een literaire held. Soms doen haar beschrijvingen denken aan Jaap Robben of Lize Spit; in bijna kinderlijk simpele bewoordingen schildert ze een diep in het netvlies brandend beeld. Wat minder goed werkt is het wisselende perspectief waarbij de ene keer Nico en de andere keer Kine aan het woord is. Tot over de helft van het boek zijn hun levens en ‘stemmen’ niet van elkaar te onderscheiden, zodat het verschil tussen de zussen te klein is om ze uit elkaar te houden. Dat is niet echt een groot probleem, maar wellicht had het beter gewerkt als Van Doornik het hele verhaal slechts door één zus had laten vertellen.

Wat ik wel echt jammer vond was het gebrek in ontwikkeling in met name het karakter van de moeder. Eleonora is aan het begin van het boek een rampmoeder, ze is het midden van het boek een rampmoeder en ze is aan het einde van het boek een rampmoeder. De zussen ondergaan het lijdzaam en daar komt gedurende het boek weinig verandering in.

Gelukkig maakt de schrijfstijl van Van Doornik erg veel goed. Ik kijk uit naar een eventueel volgend boek.