Te veel het slachtoffer

Volgens de achterflap is 'Te veel en nooit genoeg' een onthullend portret van de oom van de auteur: Donald Trump. Omdat deze Mary L. Trump psycholoog is, hoopte ik dat ze in het boek het gedrag van de ex-president op objectieve wijze en met behulp van psychologische theorieën zou verklaren. Dat viel echter tegen. Ik kreeg het idee dat ze met het boek voornamelijk heeft willen laten zien wat de familie Trump (niet alleen Donald) haar en haar vader allemaal heeft aangedaan.

Mary Trump schetst redelijk effectief hoe onsymphatiek en egoïstisch opa, oma, ooms en tantes altijd zijn geweest, maar het wrokkige toontje dat ze daarbij aanslaat, laat haar een slechte verliezer lijken. Ja, het is nogal lullig dat opa's honderden miljoenen voornamelijk naar de spilzieke Donald zijn gegaan, maar ook zij heeft van het familiegeld geprofiteerd, en dat erkent ze nauwelijks. Mary hangt net iets te veel het slachtoffer uit (en is zelf misschien net iets teveel rijkeluiskind) om een objectieve getuige-deskundige te kunnen zijn. Dat is erg jammer. (Beledigd noteert ze bijvoorbeeld hoe haar opa eens suggereerde dat ze een baantje moest zoeken, toen ze hem tijdens haar door hem bekostigde studie om geld vroeg voor een nieuwe schrijfmachine. Dat het voor haar geen betoog behoeft waarom een baantje nemen zo'n gek idee is, vind ik tekenend.)

Verder is Mary helaas ook geen literair genie. Toen ik het boek uit had, had ik wel iets meer geleerd over de familie Trump, de achtergrond van Donald en de Amerikaanse rijkeluiscultuur. Maar voornamelijk besefte ik wat een TOPverhaal dit had kunnen zijn, als een goede en objectieve schrijver ermee aan de slag was gegaan. Een verhaal waarbij de hitserie Succession nog bleekjes was afgestoken. Want het zijn wel types hoor, die Trumpjes.