Een prachtig doch abstract leesavontuur

Net heb ik 'Het onmetelijk mausoleum' van Mircea Cartarescu uitgelezen. Onmetelijk is een goede beschrijving van de rijkdom aan verhaallijnen, onverwachte plotwisselingen, filosofische, wiskundige en natuurkundige beschouwingen en de meest prachtige volzinnen met een hoog abstract gehalte. Dit is literatuur met een hoofdletter L.

Het is bijna ondoenlijk om het boek in een paar zinnen samen te vatten, maar kortweg spelen drie verhaallijnen een hoofdrol, namelijk de revolutie in Roemenië in december 1989, een schrijver genaamd Mircea die een 'onmogelijk' boek aan het schrijven is en talrijke flashbacks en dromen uit de jeugd van de schrijver die zich het beste laten omschrijven als psychedelische koortsdromen uit de schilderijen van Jeroen Bosch. Naar mate het boek vordert raken de eerdergenoemde verhaallijnen steeds meer met elkaar verbonden en het wordt de grens tussen realiteit en droom steeds vager om vervolgens te eindigen in een soort apocalyptisch visioen a la Openbaringen in de Bijbel.

Dit is het soort boek dat je als je lezer helemaal geweldig vindt of helemaal niets mee kunt. Als je van een literaire uitdaging houdt, heb je aan 'Het onmetelijk Mausoleum' een prachtig doch abstract leesavontuur. Wel is het aan te raden om de twee voorgaande boeken in de 'Orbitor'-reeks te lezen, zodat je als lezer alle verwijzingen in het boek in context kan plaatsen.