Een prachtig geschreven boek

De verfilmde editie van ‘Achtste groepers huilen niet’ heb ik ondertussen al een aantal keer gekeken, maar het boek had ik nog nooit gelezen (shame on me). Uiteindelijk was het dan toch echt tijd.

Door de fijne schrijfstijl van Jacques vloog ik door dit boek heen. Eigenlijk wel jammer, want dit verhaal had van mij langer mogen duren. Maar dat doet niets af aan hoe goed ik dit verhaal vind.

Want net zoals bij de film werd ik ook nu weer enorm gegrepen door het verhaal. Ik had me nog zo voorgenomen om niet weer te gaan huilen (want dat gebeurt elke keer bij de film) maar tevergeefs. Aan het einde van het boek kwamen dan toch weer de tranen.

Al met al een prachtig geschreven boek!