Meesterlijke verhalenverteller

Aan het begin van de zomer van 2018 checkt een schrijver in bij het luxueuze Palacehotel in het Zwitserse bergdorp Verbier. Hij verblijft in kamer 623 en merkt al snel iets vreemds op: naast zijn kamer bevindt zich geen kamer 622, maar kamer 621-bis. Langzaam wordt duidelijk waarom. Twintig jaar eerder vond er in kamer 622 een moord plaats, een zaak die nooit volledig is opgelost. Gefascineerd door dit mysterie besluit de schrijver zelf op onderzoek uit te gaan naar wat er destijds precies is gebeurd.

Met Het mysterie van kamer 622 laat Joël Dicker opnieuw zien waarom hij wat mij betreft een unieke schrijver is. Zijn boeken zijn ongelooflijk verfijnd opgebouwd en zitten zo ingenieus in elkaar dat het soms bijna onnavolgbaar is. Ik heb zelden romans gelezen die zo doordacht zijn geconstrueerd, waarbij verschillende verhaallijnen en perspectieven zo knap in elkaar grijpen.
Een van de grote sterke punten van Dicker vind ik zijn dialogen. De gesprekken tussen personages voelen natuurlijk en levendig, waardoor de personages echt tot leven komen. Je krijgt als lezer het gevoel dat je midden in de gesprekken zit en langzaam steeds meer ontdekt over hun motieven, geheimen en onderlinge verhoudingen.

Ook de manier waarop Dicker de rol van een schrijver in het verhaal verwerkt, vind ik een bijzondere vondst. De schrijver die het mysterie onderzoekt, wordt zelf onderdeel van het verhaal. Joël Dicker loopt als personage rond in zijn eigen boek. Dat spel met werkelijkheid en fictie geeft het boek extra diepgang en meerdere lagen.

De vergelijking met een Zwitsers uurwerk vind ik echt treffend. Net als bij een horloge lijkt elk radertje precies op de juiste plek te zitten. Langzaam vallen alle puzzelstukjes in elkaar en wordt het grotere geheel zichtbaar.

Wat voor mij persoonlijk wel invloed had op de leeservaring, is de sfeer van het verhaal. Het boek speelt zich af in de wereld van internationale bankiers en machtige zakenmensen. Dat is een omgeving waarin ambitie, machtsspelletjes, jaloezie en verraad een grote rol spelen. Veel personages zijn daardoor niet bijzonder sympathiek en de sfeer voelt soms wat kil en berekenend. Dat maakte het voor mij af en toe iets minder prettig om in het verhaal te zitten, omdat je minder makkelijk met de personages meeleeft.
Tegelijkertijd past die sfeer ook bij het verhaal dat Dicker wil vertellen. Het onderstreept de intriges en onderlinge spanningen. Ondanks dat het soms wat afstandelijk aanvoelde, blijft Het mysterie van kamer 622 een indrukwekkend geschreven roman. Ingenieus opgebouwd, gelaagd en Joël Dicker is wat mij betreft een meesterlijke verhalenverteller.