Macho-lectuur

Duister dreigde zich samen te pakken boven mijn hoofd tijdens het lezen van deze zoveelste productie van Jack Higgins. De spanningsopbouw is zwak, het plot mager, de dialogen onrealistisch en de verteltrant warrig. Heb ik een te late Higgins gekozen ter kennismaking? Dat moet haast wel, gezien het indrukwekkende oeuvre van de man en het feit dat zijn boeken overal ter wereld gretig worden afgenomen.
In Duistere Dreiging herkennen de Higgins-fans de personages Charles Ferguson en Sean Dillon van de Britse geheime dienst. Hun hulp wordt ingeroepen na het verijdelen van een aanslag op de Amerikaanse President Jake Gazelet. Wat volgt is een speurtocht naar het brein achter de aanslag. Dit voert onze helden via de gelederen van het onvermijdbare Al-Qaeda en de nog immer sudderende IRA naar de grimmige Russische maffia en uiteindelijk naar een persoon met wie Dillon het vanzelfsprekende persoonlijke appeltje te schillen krijgt. Higgins lijkt te schrijven onder het motto 'grote stappen, snel thuis'. Spanningsopbouw wordt steevast in de kiem gesmoord omdat de climax te weinig pagina's krijgt om zich te ontwikkelen. Daarnaast kan de kenner van de actiethriller niet anders dan een regelmatige zucht uitbrengen tijdens het lezen van dit uitwisselbare verhaal over de aanval op het internationale terrorisme. Higgins weet hierin niets nieuws te brengen, behalve het feit dat de lezer moet oppassen het dunne verhaaldraadje te verliezen door een soms warrig optreden van diverse personages die met een haast onmogelijke snelheid op even diverse plekken op de wereld verschijnen.
Het meest sterrenverslindende aan Duistere Dreiging is het machogedrag van de hoofdpersonen dat zeer waarschijnlijk wordt veroorzaakt door de vele liters whisky die elk hoofdstuk opnieuw worden verorberd. De 'kom op jongens, we gaan er tegenaan'- en 'we zullen die boeven krijgen'-uitspraken zijn niet van de lucht. Ook de conversaties werkten mij meermalen op de zenuwen omdat zaken werden uitgelegd voor de lezer, die voor de personages zelf niets anders dan het intrappen van een open deur zijn. Zoals geheim agent Clancy die aan de president uitlegt hoe de presidentiële tak van geheime dienst werkt of Dillon die aan zijn eeuwige baas Ferguson uitlegt dat hij Arabisch spreekt omdat hij met hem op een missie in het Midden-Oosten is geweest. 'Zoals je weet', heeft de auteur zelfs besloten toe te voegen. Ik ben ervan overtuigd dat Higgins betere boeken heeft geschreven. Dat is net zo zeker als het feit dat er momenteel veel betere actiethrillers in de winkel liggen.