Een kromme wereld

Het klimaat is ‘hot’, letterlijk, figuurlijk en overal. Dus ook in de boekenwereld. Uitgeverij Bruna brengt met Het Kyoto-complot haar eerste oorspronkelijk Nederlandse titel in een nieuw subgenre van het spannende boek, de eco-thriller. Volgend jaar volgen meer eco-titels. Als de auteurs van die boeken dezelfde kwaliteiten hebben als Ruben van Dijk, belooft 2008 een prachtig thrillerjaar te worden.
Ruben van Dijk hinkte twee jaar geleden op twee gedachten. Aan de ene kant wilde hij de machtspelletjes in de politiek en het bedrijfsleven stevig aan de kaak stellen, aan de andere kant vond hij het prettig om relatief anoniem en in alle rust te blijven werken in de wereld van politiek en milieu. De oplossing bleek het publiceren van een thriller onder een pseudoniem. Dat is nog tot daar aan toe, maar zelfs bij recente radio- en televisie-interviews bleef Van Dijk onherkenbaar. Hij is een beetje mysterieus en dat doet het natuurlijk goed in thrillerland.

Het Kyoto-complot laat de lezer door de ogen van een doodgewone Nederlandse student (lees: u en ik) zien wat de gevolgen kunnen zijn van de verwevenheid van persoonlijke, politieke en bedrijfseconomische belangen. Het toont aan hoe de olie-industrie er op slinkse en nietsontziende wijze voor zou kunnen hebben gezorgd (of misschien wel gezorgd heeft?) dat Amerika het Kyoto-verdrag tot op heden niet heeft ondertekend. Iemand bij een Rotterdams oliebedrijf heeft namelijk ontdekt dat George W. Bush ooit een duister handeltje in olie heeft opgezet. Als Bush met het gedocumenteerde bewijs gechanteerd wordt, krijgt een Nederlands beveiligingsbedrijf de opdracht om het lek boven water te krijgen. En dat mag ten koste van zeer veel gaan, zoals een mensenleven.
Natuurlijk is het bijzonder dat een Nederlandse student zou kunnen ontrafelen wat de Amerikaanse president werkelijk tegenhoudt om mee te werken aan het terugdringen van de CO²-uitstoot van zijn land. Maar is Het Kyoto-complot daarom ongeloofwaardig? Nee, want het gaat om het ‘had kunnen’. En daarmee zit Van Dijk in vrijwel het hele boek goed (het feit dat hij iemand laat betalen met een briefje van 25 euro laat ik hierbij buiten beschouwing). Bovendien kan hij spannend èn mooi schrijven. Hoofdstuk 16 kan wedijveren met de beste passages van “pageturn-meester” Dan Brown. En als je tomeloze nieuwsgierigheid kunt laten blijken met de zin “En al pratend zweeg ze over alles wat hij weten wilde”, doe je het beter dan menige literaire thriller.
Het Kyoto-complot zet je aan het denken over hoe krom de wereld in elkaar zou kunnen zitten. Over hoe geld en macht kunnen voorkomen dat we zorgvuldig met de aarde omspringen. Alleen al daarom is het een boek van belang. Lees en huiver.