Een melancholisch, intelligent en soms pijnlijk eerlijk boek dat nog lang blijft nazinderen.

Er zijn boeken die je leest. En er zijn boeken die je langzaam onder je huid laat kruipen. De zomer hou je ook niet tegen van Dimitri Verhulst hoort zonder twijfel bij die tweede categorie.

Verhulst schrijft zoals hij altijd schrijft: compromisloos, zintuiglijk en met een soort melancholische brutaliteit die tegelijkertijd pijnlijk en prachtig is. Het verhaal draait rond een man die terugkijkt op zijn leven, zijn relaties en vooral op dat ongrijpbare gevoel dat we allemaal kennen: de tijd die door je vingers glipt terwijl je denkt dat je nog alle ruimte hebt.

Wat Verhulst uitzonderlijk goed kan, is het alledaagse verheffen tot iets existentieels. Een zomeravond, een gesprek, een herinnering aan een lichaam dat ooit naast het jouwe lag. Bij hem wordt het geen nostalgische kitsch, maar een bijna filosofische observatie over ouder worden, verlangen en verlies.

De kracht van dit boek zit niet zozeer in de plot. Wie een strak verhaal verwacht met duidelijke spanningsbogen, zal misschien even moeten schakelen. Verhulst schrijft meer in gedachten en gevoelens dan in gebeurtenissen. Het boek voelt daardoor soms als een reeks herinneringen die langzaam in elkaar overlopen, alsof je in het hoofd van de verteller rondloopt.

Maar juist daarin schuilt de schoonheid.

Sommige zinnen zijn zo raak dat je ze opnieuw leest, simpelweg omdat ze iets benoemen wat je zelf al jaren voelt maar nooit onder woorden kreeg. Verhulst heeft dat talent. Hij schrijft zinnen die je bijna persoonlijk lijken aan te spreken.

Tegelijkertijd zit er onder de melancholie ook humor. Die typische Verhulst humor: licht cynisch, een beetje zelfspot, soms zelfs grof, maar altijd menselijk. Het maakt dat het boek nergens zwaar wordt, ondanks de thematiek van vergankelijkheid en verloren liefde.

Wat mij vooral trof, is hoe eerlijk dit boek is over ouder worden. Niet sentimenteel, niet heroïsch. Gewoon eerlijk. Over verlangens die blijven, ook wanneer het lichaam ouder wordt. Over herinneringen die soms mooier zijn dan het moment zelf ooit was.

En dan die titel: De zomer hou je ook niet tegen. Het klinkt eenvoudig, bijna luchtig. Maar eigenlijk is het een kleine filosofie. De zomer komt, de zomer gaat, en wij kunnen er weinig aan doen behalve hem proberen te beleven zolang hij er is.

Dat is precies wat dit boek doet.

Het laat je even stilstaan.

Niet omdat het moet.
Maar omdat Verhulst je er zachtjes toe dwingt.