Lezersrecensie
Een vleugje magie
Een dozijn plus één! Samen dertien.
Heerlijk bij de kerstboom en ook nog met een oliebol in de hand tijdens oud/nieuwjaar, las ik deel 13 ‘RECHERCHEUR DE KLERCK EN DE DODE WELDOENER’ van P.Dieudonné.
2 December 2025 verschenen, in aanloop naar de kerstdagen. Niet geheel toevallig ontbreekt het magische van kerstmis dan ook niet. Maar soms is magie te mooi om waar te zijn. Zo loopt het getal dertien als een rode draad door dit verhaal. Een magisch mooi thema voor deze dertiende uitgave in de reeks, maar… pas op als je last hebt van triskaidekafobie!
Slechts een paar dagen voor de Kerst wordt Appie de Waal voor een vermissing opgeroepen. Een oudere dame opent de deur en heeft het maar steeds over haar geliefde en over ‘een dozijn plus één’. Ze is verdrietig, gedraagt zich vreemd en verward en bij het noemen van het getal dertien krimpt ze ineen. Ze lijkt doodsbang. Appie vindt het maar wat vreemd.
Dan volgt er nog een oproep: Na een mooie benefietvoorstelling met de kerstman en de grinch, wordt er een dode aangetroffen, het blijkt de oprichter van Stichting Weldaad, welke zich inzet voor de minderbedeelden en ernstig zieke kinderen. Rechercheur De Klerck wordt geacht een kijkje te gaan nemen. Het zit hem niet mee, hij zou zo graag naar de kerstnachtdienst willen, iets wat hij nooit overslaat.
Dieudonné vertelt razendknap, met een hoeveelheid plottwisten waar menig ander detectiveschrijver jaloers op zou zijn. De personages zijn aansprekend en worden treffend neergezet. De psychologische druk wordt langzaam opgevoerd en het diepe wantrouwen zorgt voor een steeds heftigere beklemming. Slim verborgen aanwijzingen leiden uiteindelijk naar een perfect uitgewerkt plot.
Wie de boeken van Baantjer kent, zal dan in het begin van ‘Rechercheur De Klerck en de dode weldoener’ meteen herkennen dat P.Dieudonné met een dikke knipoog verwijst naar ‘De Dertien katten’, een heel vroege titel uit 1978, van zijn grote voorbeeld A.C. Baantjer. De auteur steekt ook niet onder stoelen of banken dat A.C. Baantjer zijn leermeester was, maar heeft inmiddels wel een geheel eigen schrijfstijl ontwikkeld en geeft daarmee aan ieder verhaal duidelijk een eigen touch.
P. Dieudonné schreef met ‘Rechercheur De Klerck en de dode weldoener’ opnieuw een zeer spannend verhaal, ik heb me weer heerlijk kunnen onderdompelen.
‘Soms heb je alleen een goed boek nodig om de magie in de wereld te zien’
In 2026 zal er een nieuw verhaal verschijnen in de reeks:
‘Rechercheur De Klerk en de tranen om Valentijn’.
Heerlijk bij de kerstboom en ook nog met een oliebol in de hand tijdens oud/nieuwjaar, las ik deel 13 ‘RECHERCHEUR DE KLERCK EN DE DODE WELDOENER’ van P.Dieudonné.
2 December 2025 verschenen, in aanloop naar de kerstdagen. Niet geheel toevallig ontbreekt het magische van kerstmis dan ook niet. Maar soms is magie te mooi om waar te zijn. Zo loopt het getal dertien als een rode draad door dit verhaal. Een magisch mooi thema voor deze dertiende uitgave in de reeks, maar… pas op als je last hebt van triskaidekafobie!
Slechts een paar dagen voor de Kerst wordt Appie de Waal voor een vermissing opgeroepen. Een oudere dame opent de deur en heeft het maar steeds over haar geliefde en over ‘een dozijn plus één’. Ze is verdrietig, gedraagt zich vreemd en verward en bij het noemen van het getal dertien krimpt ze ineen. Ze lijkt doodsbang. Appie vindt het maar wat vreemd.
Dan volgt er nog een oproep: Na een mooie benefietvoorstelling met de kerstman en de grinch, wordt er een dode aangetroffen, het blijkt de oprichter van Stichting Weldaad, welke zich inzet voor de minderbedeelden en ernstig zieke kinderen. Rechercheur De Klerck wordt geacht een kijkje te gaan nemen. Het zit hem niet mee, hij zou zo graag naar de kerstnachtdienst willen, iets wat hij nooit overslaat.
Dieudonné vertelt razendknap, met een hoeveelheid plottwisten waar menig ander detectiveschrijver jaloers op zou zijn. De personages zijn aansprekend en worden treffend neergezet. De psychologische druk wordt langzaam opgevoerd en het diepe wantrouwen zorgt voor een steeds heftigere beklemming. Slim verborgen aanwijzingen leiden uiteindelijk naar een perfect uitgewerkt plot.
Wie de boeken van Baantjer kent, zal dan in het begin van ‘Rechercheur De Klerck en de dode weldoener’ meteen herkennen dat P.Dieudonné met een dikke knipoog verwijst naar ‘De Dertien katten’, een heel vroege titel uit 1978, van zijn grote voorbeeld A.C. Baantjer. De auteur steekt ook niet onder stoelen of banken dat A.C. Baantjer zijn leermeester was, maar heeft inmiddels wel een geheel eigen schrijfstijl ontwikkeld en geeft daarmee aan ieder verhaal duidelijk een eigen touch.
P. Dieudonné schreef met ‘Rechercheur De Klerck en de dode weldoener’ opnieuw een zeer spannend verhaal, ik heb me weer heerlijk kunnen onderdompelen.
‘Soms heb je alleen een goed boek nodig om de magie in de wereld te zien’
In 2026 zal er een nieuw verhaal verschijnen in de reeks:
‘Rechercheur De Klerk en de tranen om Valentijn’.
1
Reageer op deze recensie
