Prachtig, ontroerend verhaal

‘Je moet je voorstellen dat het geheugen als een enorme stapel papieren is, vol met verhalen. Verhaal op verhaal gestapeld. Met de meest recente boven op de stapel. De wind blaast steeds een paar velletjes weg, totdat de laatste vellen overblijven...’

Iris groeide op met haar moeder. Haar vader kende ze haar hele leven niet. Ze wist enkel dat hij een muzikant was die veel moest reizen. Ze bleef hopen op een ontmoeting met hem. Ondertussen is Iris 34 jaar. Haar droom om musicalartiest te worden heeft ze moeten opbergen om te zorgen voor haar moeder met Alzheimer. Ze werkt ondertussen bij theatercafé Westeinde, waar haar moeder vroeger werkte, om zo toch nog iets meer te weten te komen over haar vader. Daar ontmoet ze haar steun en toeverlaat, beste vriend Winston. De zorgen voor Anke, de moeder van Iris, beginnen zwaar door te wegen, zeker na een onverwacht ongeluk. Iris besluit om haar moeder onder te brengen in verpleeghuis Zuidergaardhof. Daar ontmoet ze Oscar, de baas van het rusthuis, die daar ook woont. Samen met Oscar en Winston blijft ze bezig met de zoektocht naar haar vader. Die wordt steeds moeilijker omdat haar mama steeds sneller achteruit gaat...

Wat een prachtig, emotioneel verhaal van Danielle van Helden. De thema’s die aan bod komen zijn hard maar heel realistisch. Het meeslepend verhaal over zorgen voor iemand met Alzheimer, afscheid nemen, liefde en echte vriendschap leest ontzettend vlot. Ik genoot van begin tot einde met soms kippenvel of tranen in de ogen. Dit wordt dan weer afgewisseld met af en toe een vleugje humor. De personages zijn zo goed beschreven alsof het lijkt dat je ze echt kent. Ik zou dit boek zo opnieuw lezen. Het is dan ook echt een aanrader voor iedereen die houdt van emotionele verhalen.

Ik las dit boek samen met een buddyread. Bedankt LS Amsterdam voor deze kans!

Instagram ♥ dejuf.leest