Lezersrecensie
Plank mis geslagen
Ook ik won een exemplaar van het boek Ochtendlicht van Francesca Scanacapra. Het was met name het omslag dat me direct boeide. Zo’n huis met zo’n tuin had ik immers gepasseerd tijdens mijn pelgrimstocht van Florence naar Rome. Ik ben dan ook vol verwachting aan het boek begonnen….. en ja wie veel verwacht raakt misschien ook snel teleurgesteld.
Ochtendlicht speelt zich af op het platteland van Lombardije, hoofdpersoon is Grazia, een dan 7-jarig meisje. Het verhaal begint in 1940 als juist de tweede wereldoorlog zich ook in Italië aankondigt. Ter bescherming worden de kinderen - en dus ook García - naar het klooster gestuurd waar ze zo’n acht maanden zal verblijven. Het zijn niet haar leukste maanden, want alles is heel anders (en strenger) dan ze gewend was. Na de oorlog keert ze terug en we volgen García tot haar dertiende jaar, haar vriendschap, verdriet, verliefdheid… het komt allemaal aan de orde.
Het boek is deel 1 uit een trilogie en volgens de flaptekst is het een verhaal over “veerkracht, volwassen worden en de helende kracht van vriendschap”. Grote woorden die naar mijn mening niet worden waargemaakt in dit deel. Wellicht dat de volgende delen meer diepgang hebben.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Grazia, een ongelukkige keuze naar mijn idee. Het verhaal wordt niet vanuit retrospectief verteld, maar vanuit de belevingswereld van Grazia nu (bij het begin van het verhaal is zij 6 en aan het einde 13).
Vrijwel vanaf de start klopt het niet. Aan de ene kant wordt het verhaal vrij simpel verteld (passend bij een meisje van die leeftijd), aan de andere kant worden er woorden of zinsconstructies gebruikt die echt niet passen bij een meisje van 6, bijvoorbeeld (…) “leerde ons fonetisch lezen” of “ … buitelden er zoveel gedachtensprongen mijn hoofd dat ik weinig besef had van de tijd die verstreek”….. “het licht was aan het verdwijnen, kleine vensters van dof blauw doorboorden het grijze wolkendek”……zo denkt een kind van 6 niet, zo praat het niet en zo schrijft het niet.
Eigenlijk gaat dit het hele boek zo door en die dissonantie zorgde ervoor dat ik geen enkel moment echt in het verhaal kwam. Het irriteerde mij mateloos en ik bleef het boek wegleggen. Maar ja, ik had het gewonnen dus ik moest en zou het uitlezen.
Het is niet vaak dat een boek, dat juist vrij simpel geschreven is en niet veel diepgang heeft, het mij zo moeilijk heeft gemaakt om te lezen.
Ochtendlicht speelt zich af op het platteland van Lombardije, hoofdpersoon is Grazia, een dan 7-jarig meisje. Het verhaal begint in 1940 als juist de tweede wereldoorlog zich ook in Italië aankondigt. Ter bescherming worden de kinderen - en dus ook García - naar het klooster gestuurd waar ze zo’n acht maanden zal verblijven. Het zijn niet haar leukste maanden, want alles is heel anders (en strenger) dan ze gewend was. Na de oorlog keert ze terug en we volgen García tot haar dertiende jaar, haar vriendschap, verdriet, verliefdheid… het komt allemaal aan de orde.
Het boek is deel 1 uit een trilogie en volgens de flaptekst is het een verhaal over “veerkracht, volwassen worden en de helende kracht van vriendschap”. Grote woorden die naar mijn mening niet worden waargemaakt in dit deel. Wellicht dat de volgende delen meer diepgang hebben.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Grazia, een ongelukkige keuze naar mijn idee. Het verhaal wordt niet vanuit retrospectief verteld, maar vanuit de belevingswereld van Grazia nu (bij het begin van het verhaal is zij 6 en aan het einde 13).
Vrijwel vanaf de start klopt het niet. Aan de ene kant wordt het verhaal vrij simpel verteld (passend bij een meisje van die leeftijd), aan de andere kant worden er woorden of zinsconstructies gebruikt die echt niet passen bij een meisje van 6, bijvoorbeeld (…) “leerde ons fonetisch lezen” of “ … buitelden er zoveel gedachtensprongen mijn hoofd dat ik weinig besef had van de tijd die verstreek”….. “het licht was aan het verdwijnen, kleine vensters van dof blauw doorboorden het grijze wolkendek”……zo denkt een kind van 6 niet, zo praat het niet en zo schrijft het niet.
Eigenlijk gaat dit het hele boek zo door en die dissonantie zorgde ervoor dat ik geen enkel moment echt in het verhaal kwam. Het irriteerde mij mateloos en ik bleef het boek wegleggen. Maar ja, ik had het gewonnen dus ik moest en zou het uitlezen.
Het is niet vaak dat een boek, dat juist vrij simpel geschreven is en niet veel diepgang heeft, het mij zo moeilijk heeft gemaakt om te lezen.
1
Reageer op deze recensie
