Stil, stil, stil

Stil, stil, stil. Dat is wat ik vooral word van dit boek. Het boek is ontzettend heftig. Marijo vertelt over haar incestverleden. Verleden... de gebeurtenissen zijn verleden tijd, de littekens echter niet. Ik heb meerdere malen het boek willen sluiten en willen stoppen met lezen. Het is mensonterend. Maar telkens dacht ik: Marijo heeft dit allemaal doorgemaakt, wie ben ik dan om het lezen van dit boek niet aan te kunnen. Marijo, ik vind je ontzettend dapper en als er iemand is dit ik alle goeds wens ben jij het.