Recycling

Als kind had ik een favoriet boek en dat boek was De negen levens van Diana Wynne Jones. Het bevat elementen die later ook terugkwamen in de Harry Potterboeken: een oud- Britse setting, heksen en magie, mythische dieren zoals draken, geheimen die opgelost moeten worden en een hoofdpersoon die ontdekt hoe krachtig hij eigenlijk is. Dit gecombineerd met het wat duizelingwekkende concept van parallelle werelden. Ik kon er geen genoeg van krijgen en heb het boek tientallen keren gelezen.

Nu kwam ik er laatst achter dat er na De negen levens (in het Engels: Charmed Life) nog een stuk of 6 vervolgdelen zijn verschenen. Sommige pas jaren later; The Pinhoe Egg verscheen bijvoorbeeld pas rond 2005, bijna 30 jaar na De negen levens. Ook gaat het niet om een samenhangende serie. Sommige boeken hebben bijvoorbeeld compleet andere hoofdpersonen.

The Pinhoe Egg is wél een direct vervolg op De negen levens. Het speelt zich af in dezelfde tijd en op dezelfde locatie en een groot deel van de personages uit het eerdere boek keert terug in dit verhaal, inclusief hoofdpersoon Erik, alias Kat. Daarnaast wordt Marianne Pinhoe geïntroduceerd. Marianne woont in een klein dorpje vlakbij het kasteel waar Erik samen met de machtigste tovenaars van het land woont. Zij is een tiener met ongekende magische krachten, de gedoodverfde opvolgster van Grammer, het hoofd van de familie. Ondanks dat heeft ze bijzonder weinig te zeggen en wordt ze kleingehouden door haar familie.

Die familie bezit een soort van ambachtelijke magie; er zijn timmermannen die kasten met geheime lades kunnen maken, vrouwen die kruidendrankjes brouwen, en bouwvakkers die een vervallen huis binnen een paar dagen (letterlijk) omtoveren in een paleisje. Aan het hoofd van de familie staat Grammer, grootmoeder, die het misschien minder goed met de familie voorheeft dan iedereen gelooft. Alleen Marianne doorziet haar, maar dat is een eenzame positie. Ze trekt daardoor steeds meer toe naar Erik en daarmee naar de in haar familie gehate kasteelbewoners, die toezicht houden op het misbruik van magie. Daarna wordt het verhaal dusdanig complex, dat het niet meer samen te vatten is.

Helaas had het boek niet die magische uitstraling waarop ik gehoopt had. En dat is niet alleen omdat ik dit boek als volwassene lees. The Pinhoe Egg is absoluut een vermakelijk (kinder)boek, dat ik met plezier heb gelezen. Het was ook heerlijk om oude karakters weer terug te zien. Maar het is een stuk minder ingenieus opgebouwd dan het oorspronkelijke boek in de serie. Waar De negen levens één centraal karakter heeft, schiet hier het perspectief op en neer van Erik naar Marianne en weer terug, soms zelfs binnen 1 paragraaf. Daarnaast zijn er zoveel personages, alleen al binnen de Pinhoe familie, maar dan ook nog bij de rivaliserende heksenfamilie Farleigh, dat ik al snel het spoor compleet kwijt was.

Erger nog zijn het grote ‘eind goed, al goed’-gehalte en de moraliserende ondertoon, die in het oorspronkelijke boek veel minder sterk aanwezig waren. Het is vooral veel recycling van oude thema's, zonder verrassingen. Een beetje jammer toch wel...