lijdzaam en voorspelbaar

Van deze trilogie kon ik eigenlijk alleen het laatste deel echt waarderen. Hier verandert de schrijfster regelmatig van vertelperspectief. Waar zij in de 1e twee delen vooral vertelt over Kate en haar verhaal en zijdelings over Baba, vertelt in deel 3 Baba deels het verhaal en dat maakt het meteen een stuk interessanter.

Kate vind ik een lijdzaam personage. Ze hangt heel erg in het verleden, lijkt maar niet uit zichzelf tot beslissingen te kunnen komen en als ze dat wel een keer doet dan gaat het samen met rampspoed. Ze valt op oudere en meestal 'foute' mannen en hangt daar ook haar hele geluk aan op. Niet heel verrassend dat het uiteindelijk ook niet goed met haar afloopt. Nu is dit verhaal geschreven in een tijd dat er totaal geen aandacht is voor de psyche van de mens. Kate is eigenlijk van jongs af aan al depressief en op latere leeftijd komen hier nog andere, psychische aandoeningen bij. Het valt haar dan ook niet kwalijk te nemen dat ze is zoals ze is en de gedachte dat er een tijd was dat veel meer mensen leden aan psychische nood en hier niet de juiste hulp voor konden krijgen is triest.

Baba is een vrouw met een grote mond, ook al van jongs af aan, en maakt dezelfde of vergelijkbare ellende als Kate mee. De manier waarop zij daarmee omgaat (heel veel zelfspot) vond ik erg verfrissend na het lijdzame van haar vriendin Kate. Beide vrouwen zijn ongelukkig, maar waar Kate blijft hangen in een droomwereld en fantasieën, pakt Baba haar leven bij de lurven en neemt ze haar verantwoordelijkheid.

De schrijfsters weet de troosteloze en soms donkere sfeer rond de personages en hun belevingswereld goed neer te zetten. Daarom toch nog twee sterren. Ik vond het te voorspelbaar.