Tragisch en tegelijk zo vol liefde

Ik hou van dit soort verhalen, vol van het leven en in Shuggie Bain is dat leven niet mooi, sterker nog, het is een dagelijks gevecht je hoofd boven water te houden. De tragische worsteling van Agnes om haar alcoholverslaving te boven te komen, worden afgewisseld met momenten van hoop waarbij je als lezer de adem inhoudt. Werkloosheid en armoede is eerder regel dan uitzondering.

Het is schrijnend om met Shuggie, de jongste zoon en oogappel van Agnes mee te lopen. Shuggie is anders en zijn leeftijdgenoten voelen dat haarfijn aan waardoor hij altijd buitengesloten wordt. Dit gaat zo ver dat hij zijn anders-zijn gaat verafschuwen en wenst meer als de rest te zijn, terwijl hij zo mooi anders is. Dit wordt in de jaren 80 setting van Glasgow door niemand gezien, behalve misschien door zijn moeder.

Erg mooi ook hoe het dialect naar het Nederlands is vertaald door gebruik te maken van straattaal.

Ik werd regelmatig diep geroerd door dit verhaal;

Hij ging verder. 'Ik ben nou drieënveertig. Da's vier jaar ouder as me pa toen die de pijp uit ging, dus ik dacht dat 't wel zo'n beetje klaar was. Ik had nu met pensioen motten gaan en de rest van me jaren met haar motten uitzitten, met niks om over te praten.'
Ze hoorde dat hij een brok in de keel kreeg. 'Toen ik jou leerde kennen was ik niet op zoek of zo. Ik wist niks van je, Colleen had het nooit over je gehad. Da's allemaal wijvengedoe. Over zulke dingen hebben ze 't die met mannen. Dat geroddel. 't Geklets. 't Gekliek in de kerrek. Da's meer voor vrouwen. 't Enigste belangrijke voor mij is da'k jou achter dat glas zag zitten en gelijk wist dat jij ook eenzaam was, en dat ik dacht: wie weet hebben wij mekaar wél wat te melden.' Zijn lip trilde. 'En toen wist ik da'k nog helemaal nie klaar wóú wezen.'

Dit verhaal is rauw en recht uit het hart. Een schrijnend verhaal over verlating en identiteit en tegelijk ook prachtig. Absoluut de vijf sterren waard.