Spannend vanaf de eerste bladzijde

Voorafgaande aan “Geheugenspel” mocht ik ook al “Fatale Keuzes” lezen voor Thrillerlezers! Persoonlijk vind ik dat je jezelf als lezer tekort doet als je niet eerst “Fatale Keuzes” leest.
“Geheugenspel” gaat dan ook verder waar het eerste deel is gestopt. Vanaf de 1e bladzijde word je als lezer meegezogen in het vlot geschreven verhaal. Er is een man dood aangetroffen in een parkeergarage. Een man, vader van een dochtertje, die net als de vader van Emily door moord om het leven is gekomen. Dit geeft Emily extra motivatie om de echte dader op te sporen die haar vader heeft vermoord. Hierbij vraagt ze verassend genoeg hulp aan Paul en verderop in het verhaal ook aan Matthijs.
Ieder hoofdstuk lees je afwisselend de verhaallijnen uit 1998/1999 en 2019. Hierdoor word je als lezer getriggerd om verder te lezen. Je wilt immers weten hoe het verder gaat. Voor de lezer zijn de tijdswisselingen niet verwarrend om het verhaal te kunnen volgen. Mooi om te lezen dat werkelijk aan alles is gedacht. In 1998 waren er bijvoorbeeld nog guldens i.p.v. euro’s en op straat stonden nog telefooncellen.
Nieuwe personages doen hun intrede. Zij worden beschreven zoals we inmiddels van Nina gewend zijn. Op een duidelijke manier leren we de personen kennen en langzaam verweven hun levens zich met de bekende personages. Ook de gebeurtenissen in het verhaal worden levensecht beschreven. Tot in detail word de locatie beschreven. Dit is echt de kracht van Nina. Het boek speelt zich als een film voor je ogen af.
Wederom een zeer sterke psychologische thriller! Ik vermoedde al vrij snel duidelijk wie er achter zat, maar de weg naar de ontknoping en de manier waarop deze beschreven is zorgde toch nog voor de nodige spanning en de vraag of een ieder het wel zou overleven. Nina, ook van “Geheugenspel” heb ik weer genoten!
Ik geef geheugenspel dan ook 4,5 kraai
“Geef me tijd” vraagt Emily in de laatste zin aan Lucas.
Ik hoop dat we niet al te lange tijd hoeven te wachten op het vervolg Nina. 