Advertentie

Even stil van dit boek, en ik weet nog altijd niet goed wat ik ervan moet denken. Het is aan de ene kant gruwelijk (qua inhoud), aan de andere kant meesterlijk (qua stijl).

Dit boek bevat veel van waar ik normaal gezien niet van houd: de thematiek, de enorm lange zinnen, het overdadig gebruik van metaforen en de expliciete beschrijving van een aantal scènes. En toch kroop het onder mijn huid, en wilde ik op hetzelfde moment vaak tegelijkertijd stoppen met lezen en doorlezen. Het is knap als een schrijver dat voor elkaar krijgt.

Een veearts van 49, getrouwd en vader, wordt verliefd op de veertienjarige dochter van een veehouder waar hij regelmatig over de vloer komt. Hij beschrijft zijn liefde aan haar, en de zomer van 2005, waarin hij (in zijn ogen) een relatie met haar aangaat.

‘Ik zei je dat je soms van iemand kunt houden van wie je niet mag houden, niet op die manier althans, terwijl liefhebben grenzeloos was, dat er soms iets tussen twee mensen kan gebeuren wat anderen niet begrijpen, maar dat het erom gaat dat je het zélf begrijpt.’

Dit thema geeft dan ook een heel ongemakkelijk gevoel, het lijkt alsof je dit boek niet goed mág vinden. Niemand wil dit boek echt lezen, het voelt op momenten zelfs verkeerd aan, maar tegelijkertijd wil je het wel uitlezen. Een heel dubbel gevoel.

De zinnen zijn soms tot pagina’s lang, enkel onderbroken door komma’s. Hier moest ik persoonlijk wel aan wennen, maar het geeft wel heel goed aan hoe het raast in het hoofd van de veearts, aangezien hij degene is die zijn verhaal vertelt. Hierdoor raas je mee in het verhaal.
Ook zit het boek vol metaforen, iets wat me niet altijd kan bekoren in een boek, maar hier zeker wel. Er worden vergelijkingen met de bijbel gemaakt, met de veehouderij, en het boek zit vol referenties naar literatuur, muziek en films. Sommige mensen vinden dit misschien wat te veel van het goede, ik vind het juist erg treffend voor die bepaalde periode, en het sprak me aan, ook omdat ik met veel verwijzingen bekend was en de herkenbaarheid daardoor groot was (en andere verwijzingen heb ik met plezier even opgezocht).

Het boek zit vol verlies, gemis (van de verlorene en de verlatene), pakkend verwoord in het stuk over ‘Kikker en het vogeltje’ (p. 167-170), mijn favoriete pagina’s in het boek.

Andere thema’s, hiermee verbonden zijn eenzaamheid, het zoeken naar geborgenheid, het gezien willen worden, en het onvermogen om van jezelf te houden.

Je vraagt je af hoe zo’n jong iemand zo’n boek kan schrijven. Het onderwerp is allesbehalve evident, de stijl is dat ook niet.

Het is zeker geen boek dat ik aan iedereen zou aanraden. Misschien zelfs niet aan mezelf. Of misschien daardoor juist wel. Het is in vele opzichten een verre van evident boek, maar zeker indrukwekkend en fascinerend.

Reacties op: Gruwelijk maar meesterlijk

224
Mijn lieve gunsteling - Marieke Lucas Rijneveld
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners