Twintig jaar na de Zesdaagse Oorlog ging David Grossman op verzoek van het opinieweekblad Koteret Rashiet op reis door de bezette Westelijke Jordaanoever. Hij bezocht vluchtelingenkampen, woonde zittingen van de militaire rechtbank bij, sprak met joden in hun nederzettingen en met Palestijnen in hun dorpen en steden. Na een tocht van zeven weken schreef hij dit verslag: een kritische visie op de gevolgen van twintig jaar bezetting.
Grossman, die even vloeiend Arabisch spreekt als Hebreeuws, had geen gesprekken met politici, want die zijn al vaak genoeg aan het woord, maar met gewone mensen, met kinderen en studenten. Hij vertelt hier niet het officiële geschiedverhaal, maar het verhaal van het dagelijks leven van de bewoners van de Westoever, van hun angsten en hun verlangens.
Een half jaar nadat dit boek in Israël verscheen werd in Gaza de eerste steen geworpen. David Grossman heeft speciaal voor de Nederlandse vertaling een voorwoord geschreven met zijn visie op de huidige situatie. Het Israëlische publiek heeft heftig gereageerd op dit boek. De meest lezers waren geschokt, hoofdzakelijk omdat ze zich nooit gerealiseerd hadden wat de bezetting betekende voor het dagelijks leven van de Palestijnen.
