Geen thriller, goed geschreven.

De Nederlandse veearts Mary is voor de liefde (Sean) naar Noord-Ierland verhuisd. Als snel wordt ze de vrijheidstrijd in Noord-Ierland ingetrokken, waarbij we een inkijkje krijgen bij de IRA. Als Mary bij een cliënt (Annie) moet zijn voor het paard en de vrouw dood aantreft, neemt ze de net geboren baby van de vrouw mee. Daarna dreigen Sean en Mary zelf slachtoffer te worden van de strijd tussen katholieken en protestanten als hun huis in brand gestoken wordt en Mary ternauwernood weer te ontsnappen. Ze vluchten naar een onbewoond eiland, waar ze zowaar weten te overleven. Als Sean op een dag niet terugkeert naar het eiland en Mary zelf wordt aangevallen, besluit ze de baby die ze ooit meenam te adopteren. Ze haalt het kind (Sophie) op uit het weeshuis en vertrekt naar Australië. De tweede helft van het boek wordt beschreven vanuit het perspectief van Sophie die dan op de Britse ambassade werkt. Dit deel vond ik aan de ene kant wat minder door de naïviteit van het personage en de vele toevalligheden, aan de andere kant is het leuk om te lezen hoe het Sophie vergaat. Jammer vind ik wel dat Mary helemaal niet meer terugkomt in het verhaal. De rauwheid uit die tijd is goed weergegeven, de aanslagen, de Britse bezetting en de armoede. Echt spannend is het verhaal niet. Verwacht geen thriller zoals Chris Carter die schrijft, maar de onderhuidse spanning is voldoende aanwezig. De vele details zijn soms wel storend en doen er niet altijd toe. Dat houdt alleen maar op bij het lezen. De schrijver heeft merkbaar veel onderzoek gedaan. En dat is te prijzen. Gewoon een Fijn boek, met een beladen historisch verhaal. De plotwending op het einde is erg verrassend en een ongeloofwaardig tegelijkertijd. Aan het verhaal doet dat verder niets af. Dat is gewoon goed. Aanrader.

Redactie: *****
Geloofwaardigheid: ***
Plot: ****
Personages: ****
Spanning: **
Vermaak: ****
Gemiddeld: 3,7* (is 4,0* afgerond)