Leerzame thriller, soms te gedetailleerd

Wie de boeken van Windmeijer leest weet dat ze goed zijn uitgewerkt. De Schaduw van Vermeer is daarop geen uitzondering. Wel is het soms te gedetailleerd, zeker als de personages door Delft lopen. Een enkele keer een straatnaam noemen is leuk. Voor lezers die Delft niet kennen, zoals ik, heeft het geen toegevoegde waarde en word het snel te veel, vind ik. Fabian is het hoofdpersonage en iemand die te veel drinkt. Het is niet direct duidelijk waarom hij dat doet, maar dat volgt later. Zijn vriendin Yvette (niet zijn partner) helpt hem bij een zoektocht dwars door Delft en waar de schilder Vermeer een belangrijke rol speelt. Wie was hij? Schilderde hij echt zo weinig en waarom? Ondertussen heef David van Meegeren (familie van meestervervalser Han van Meegeren) ook zo zijn eigen agenda. De lijnen komen mooi bij elkaar. De hoofdstukken zijn kort (soms iets te kort) en maken wel dat je doorleest. De scene in het Rijksmuseum is wat ongeloofwaardig vanuit de beveiliging, maar het kan net.
Het boek is leerzaam, omdat je veel over de Jezuïeten en Vermeer komt te weten. Windmeijer heeft de combinatie tussen geloof, weetjes en thrillerelementen in dit boek beter voor elkaar. In zijn andere boeken is de Bijbel soms te veel aanwezig en sneeuwt het spannende deel vaak onder. Het is nu minder vertellend en je beleeft het verhaal meer. De plotwending op het einde is top, maar sneu voor Fabian. Voelde dat zelf ook zo.

Geloofwaardigheid: ****
Plot: ****
Personages: **
Spanning: ***
Vermaak: ****
Gemiddeld: 3.6 * = 4 (afgerond)