Verhaal met een lach en een traan

De wens van Heather Morris gaat over de 15-jarige Jesse, die ongeneeslijk ziek is. Ze heeft een laatste wens, en het is aan Alex om deze in vervulling te laten gaan. Je voelt vooraf aan: een tranentrekker.

Het boek volgt een bont gezelschap aan personages. Jesse, haar ouders, haar vrienden op de afdeling, inclusief het personeel, om maar eens een paar te noemen. Ze maken het verhaal bijna tot een feelgood: ondanks het zware onderwerp is het vaak ook positief en gezellig.

Soms slaat dat naar mijn mening iets te veel door. Personages worden vrij zwart/wit geschetst: of heel aardig en positief, of heel boos en onaardig. Ik miste daar wat nuance en diepgang. Het onderwerp is zwaar, personages mogen ook best weleens worstelen. We hebben tenslotte te maken met een 15-jarig meisje dat stervend is. Dat is oneerlijk en vreselijk en heftig en dat had van mij nog wel iets meer naar voren mogen komen.

Er is één personage waarin zich dat wel heel erg uit en dat is Dean, de vader van Jesse. Maar daar voelt het weer wat overdreven aan. Het uit zich bij hem in woede en hij is de hele tijd tegen alles en iedereen (vooral Alex) aan het schreeuwen. Tot hij ineens een ommezwaai maakt en Alex en hij praktisch beste vrienden zijn. Het voelt allemaal net iets te onnatuurlijk.

En daardoor misschien ook wel vaak iets te gekunsteld. Ook door andere details, zoals dat iedereen gelijk een extreem goede klik heeft met elkaar, dat Alex een minderjarig meisje zomaar mee kan nemen uit het ziekenhuis of dat hij een hond heeft die van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat alleen thuiszit. Bijna alsof er van alles toegevoegd is voor het verhaal, zonder het ook echt kloppend te maken.

Toch is het een fijne weglezer, ik vloog erdoorheen, en veel minder zwaar dan ik had verwacht. Ik kan me voorstellen (hoe gek dat ook klinkt) dat dit een lekker boek is om te lezen op vakantie. Laat je niet afschrikken door het verdrietige onderwerp. De personages zorgen voor voldoende mooie momenten.