Een klassieker - De familie Aubrey

Ik viel voor de prachtige cover van het eerste deel van de familie Aubrey-trilogie, lees ik graag (Britse) klassiekers. Leuk dat ik dankzij uitgeverij Signatuur dit boek heb mogen lezen.

Allereerst was ik erg verrast dat het zo’n dikke pil is; het heeft maar liefst 600 pagina’s. Ergens las ik de term ‘slowreading’, dat omvat dit boek in z’n geheel. Ik ben dol op de Britse verhalen uit die tijd maar ik had een iets andere inhoud verwacht. Wellicht had ik ook niet helemaal de juiste mindset. Er is veel aandacht voor elk personage en elke gebeurtenis wordt uitgebreid beschreven. Daardoor moest ik erg in het verhaal komen, het verloopt namelijk uiterst traag. In mijn ogen gebeurt er eigenlijk niet zoveel. Maar je moet het natuurlijk ook lezen vanuit het tijdperk dat het beschreven is. Slowreading past dus heel goed bij dit verhaal.

In dit eerste deel wordt de familie Aubrey voorgesteld. Het wordt verteld vanuit het oogpunt van de dochter Rose. Ze is dol op haar vader maar ziet ook de vele problemen die hij veroorzaakt. Moeder Clare zorgt dat alles toch weer goed komt. Een standaardzin van de familie is “het komt wel goed”. Rose geeft haar mening en bijzonder is dat ze soms erg wijs is voor haar leeftijd. De andere twee delen zijn de andere familieleden aan het woord, dat maakt me wel nieuwsgierig hoe zij dezelfde periode hebben beleefd.

Ondanks dat stukken wat traag waren om te lezen, las het wel door. Vooral op het eind zat er meer vaart in en vond ik de ontwikkelingen interessant worden. Het maakt me wel nieuwsgierig hoe het volgende deel verder gaat en dan ook nog uit het gezichtspunt van beide zussen.