Soms moet je dingen doen die je niet wilt.

Eindelijk gaan we in dit deel een kijkje nemen in het dichte woud en naar de verschillende stammen die er leven. Ze houden daar een heel andere manier op na als in de gedeelde waar Torak en Wolf normaal leven. Dat ook nog eens botsen tegen elkaar.

In dit deel vond ik Torak soms een beetje on fear bezig, wat ook snap als je de reden van zijn acties lees. Al keur ik ze niet goed hoe hij deze oppakte. Het is meteen een harde leer school voor hem en soms heb je dat nodig. Al laat die door sommige acties de stammen versteld staan wat die allemaal kan.

Wolf komt achter veel dingen die hij stiekem wel wist, maar nu pas echt binnen kwam. Het brak mijn hart soms wel een beetje tijdens het lezen. Wolf is geen welpje meer zoals in boek 1 maar echt veranderd in een grote wolf.

Enige jammer is dat richting het einde het een beetje rommelig over kwam met lezen. Er gebeurde op bepaalde momenten gewoon even iets te veel. Als daar iets meer aandacht aan was besteed, was het einde iets beter neergezet.

Wat wel goed vind, dat deel een keer iets totaal verloopt als de andere boeken. Het is niet de zelfde stappen plan geweest volgt. Misschien door dat dichte woud anders aan toe gaat als het open woud dat hierdoor meer avonturen met zich mee brengt.

Het einde smolt mijn hart. Het was gewoon te lief om te lezen wat daar gebeurde. Vond dat ook zo mooi einde. Denk dat ik dit ook wel mooiste einde vind van alle boeken, al weet niet hoe het laatste deel afloopt.