Een dertien-in-een-dozijnthriller

De wereldberoemde thrillerauteur Robert Ludlum overleed in 2001. In 2000 begon de Covert-One-serie onder zijn naam, waaraan door verschillende co-auteurs werd gewerkt. Jamie Freveletti tekende voor het tiende boek in de reeks (de uitgeverij vergat het achtste deel, De Vulcanus obsessie, te noemen in de opsomming vooraan in het boek).

Het Janus complot begint explosief: microbioloog en agent bij Covert One Jon Smith bevindt zich in een hotel in Den Haag als plotseling een stel overvallers alle gasten neerschiet en Smith met moeite weet te ontsnappen. Diezelfde dag wordt Oman Dattar bevrijd uit de gevangenis in Den Haag, een Pakistaanse oorlogsmisdadiger en een vroegere tegenstander van Jon Smith. Als na de overval blijkt dat er virusmonsters zijn gestolen uit de hotelkluis, dan vermoedt Smith dat Dattar van plan is een aanslag te plegen waar niemand zich tegen kan wapenen.

Het Janus complot is typisch een thriller van dertien in een dozijn en die een naam van een beroemde auteur nodig heeft, omdat hij anders in de vergetelheid zou belanden. Het boek ontleent alleen wat bestaansrecht aan de spanning die erin zit; op elk ander gebied is het onder de maat. Jamie Freveletti buigt zich af en toe in bochten om de plot op gang te houden. Neem bijvoorbeeld de overvallers in het Haagse hotel. Die dragen foto’s bij zich van doelwitten die zich in Amerika bevinden. Waarom? Niet omdat ze zelf de opdracht hebben gekregen om die uit te schakelen, want hun meerdere heeft de overvallers al een zelfmoordpil laten slikken om van ze af te komen. Maar ja, het helpt Jon Smith wel om de doelwitten in Amerika op te sporen. Hoe had hij anders moeten weten dat ze met de zaak te maken hadden?

De personages blijven lege hulzen in Het Janus complot. Bovenmenselijk zijn ze, hoe ze ziek, neergeschoten, verdoofd en zwaar gewond toch nog alles geven om de zaak tot een goed einde te brengen. Maar enige karaktertekening ontbreekt totaal.

Het Janus complot is geschikt voor lezers die alleen een spannend verhaal willen en verder geen enkele eis stellen aan plot of schrijfstijl. Het is niet kies dat de naam van een overleden auteur misbruikt wordt om een dergelijk product aan de man te brengen. ‘Het was een eer om een kleine rol te spelen in de voortzetting van zijn nalatenschap’ zegt Jamie Freveletti in het nawoord. Ludlum heeft beter verdiend.