Een verhaal zonder veel leven

Zo'’n 25 jaar geleden werden drie tienerjongens ontvoerd. Een overleefde het niet, de andere twee wisten te ontsnappen maar wisten niets te vertellen over wat hen overkomen was. Jaren later krijgt deze ontvoering een verschrikkelijk vervolg. James Sinclair, een van de overlevenden, en zijn gezin worden vermoord. De bewijsvoering lijkt te wijzen naar John Cameron, de andere overlevende. Rechercheur Alice Madison heeft zo haar redenen om te twijfelen aan die bewijsvoering. Maar als Cameron niet de dader is, wie is er dan zo op gebrand om hem als schuldige naar voren te duwen? En wat is er eigenlijk 25 jaar geleden gebeurd tijdens die ontvoering?

Valentina Giambanco heeft jarenlang als editor in de Engelse filmindustrie gewerkt en heeft daar volgens de achterflap veel geleerd van het monteren en bewerken van films. ‘Waarom en hoe werkt een sterk verhaal?’ Het is aan Wat het duister brengt te merken dat ze de techniek van het monteren van spannende en intrigerende momenten in de praktijk heeft willen brengen. Aan de bouwstenen ligt het dan ook niet. Giambanco is echter vergeten leven in het verhaal te blazen. De aaneengeregen scènes overtuigen niet als geheel en de bordkartonnen personages met hun vlakke dialogen dragen daar ook niet aan bij.

Wat het duister brengt is een hele opmars naar een spannende climax die prima zou werken in een film, maar voor een boek is het toch iets te gekunsteld. Als basis voor een filmscenario voldoet het aan alle regels en heeft Giambanco inderdaad de kneepjes van het vak geleerd. Maar daarmee is de oversteek naar een boek nog niet gemaakt.