Lezersrecensie
Geen horror, ook geen sprookje. Wat dan wel?
Fairy Tale is een prettig leesbaar boek, met een aantal issues. Allereerst is er de kwestie van het genre. Stephen King; dan verwacht je horror. Nou, met die verwachting moet je dit boek niet lezen, want dan wordt het een teleurstellende ervaring. Vervolgens zou je kunnen verwachten dat dit een sprookje is. De titel van het boek is wat dat betreft niet erg subtiel.
Maar wie een sprookje verwacht komt ook ook van een koude kermis thuis. Want: het boek heeft heel veel ingrediënten van een sprookje, maar ook van fantasy: een prins, een eindeloze sjouwtocht door een nieuwe wereld, bijzondere dieren, bijzondere mensen, bijzondere ziekten en een bijzondere vijand. Maar sprookjesachtig? Moah.
De eerste kwade reus die hij tegenkomt: schiet hij dood. De tweede kwade reus die hij tegenkomt: schiet hij dood. En de derde reus: die gaat terug een put in waar die reus net uit kwam. Deksel er op, wereld gered. En zo zijn er héél veel losse draadjes, veel gemakkelijke keuzes, veel verhaallijnen die wat onaf voelen.
En dat voor een dik boek, waar veel herhaling in zit. Had die ruimte dan gebruikt voor een geloofwaardige rol van Polly, in plaats van dat hij ineens ergens dood is gegaan, of voor een veel rauwer verloop van de relatie met Radar, en de ietwat koddige elektrisch geladen mannetjes die het leger van de tegenstander vormen... Nou ja, het is allemaal onderhoudend en grappig. Maar spannend wordt het nooit.
Toch heb ik het boek met plezier gelezen, je blijft nieuwsgierig naar de volgende ontwikkelingen en als iets wel goed is geslaagd in het boek, dan is het de karaktervorming van de hoofdpersoon. In die zin zou het genre zomaar coming-of-age kunnen zijn. Drie sterren.
Maar wie een sprookje verwacht komt ook ook van een koude kermis thuis. Want: het boek heeft heel veel ingrediënten van een sprookje, maar ook van fantasy: een prins, een eindeloze sjouwtocht door een nieuwe wereld, bijzondere dieren, bijzondere mensen, bijzondere ziekten en een bijzondere vijand. Maar sprookjesachtig? Moah.
De eerste kwade reus die hij tegenkomt: schiet hij dood. De tweede kwade reus die hij tegenkomt: schiet hij dood. En de derde reus: die gaat terug een put in waar die reus net uit kwam. Deksel er op, wereld gered. En zo zijn er héél veel losse draadjes, veel gemakkelijke keuzes, veel verhaallijnen die wat onaf voelen.
En dat voor een dik boek, waar veel herhaling in zit. Had die ruimte dan gebruikt voor een geloofwaardige rol van Polly, in plaats van dat hij ineens ergens dood is gegaan, of voor een veel rauwer verloop van de relatie met Radar, en de ietwat koddige elektrisch geladen mannetjes die het leger van de tegenstander vormen... Nou ja, het is allemaal onderhoudend en grappig. Maar spannend wordt het nooit.
Toch heb ik het boek met plezier gelezen, je blijft nieuwsgierig naar de volgende ontwikkelingen en als iets wel goed is geslaagd in het boek, dan is het de karaktervorming van de hoofdpersoon. In die zin zou het genre zomaar coming-of-age kunnen zijn. Drie sterren.
1
Reageer op deze recensie
