Een ranzig boek, daarmee niet zozeer slecht, maar ranzig tot in alle details

Tandenjager is een behoorlijk bizar boek. De eerste helft is ranzig, op zo ongeveer alle gebieden die ranzig kunnen zijn. Dusdanig zelfs dat ik het boek bijna heb weggelegd (en dat doe ik niet snel; ik lees mijn boeken eigenlijk altijd uit). Ook kreeg ik kokhalsneigingen bij sommige delen. En ik ben zeker niet de meest teerhartige lezer. Het boek is bij vlagen echt walgelijk en stuitend.

In de tweede helft krijgt het verhaal ineens een totaal andere wending, die ik zeker niet zag aankomen. Magisch realistische of fantasy-achtige elementen doen plots hun intrede in het boek. Dat gebeurt zo sluimerend dat ik de eerste paar keer dacht dat ik het verkeerd begreep.

Maar de auteur lijkt zijn uiterste best gedaan te hebben om het boek tot het einde toe gruizig te houden. Sterfscènes worden zo intens dicht op de stervende beschreven en zo kleurrijk inclusief alle sensaties, geuren, emoties, kruipende maden, hallucinaties en wat er verder maar te verzinnen valt, dat je je afvraagt of het mogelijk is dit zonder psychedelische stimulerende middelen uit je pen te krijgen.

Tegelijkertijd heeft de verhaallijn hier en daar open eindjes die, eerlijk is eerlijk, door het tekstuele grafische geweld nauwelijks opvallen, maar toch. Het is geen boek dat ik mensen zal aanraden, al zal er zeker publiek voor zijn. Een bijsluiter om tijdens het lezen niets te eten zou niet misstaan. Drie sterren en dat is naar boven afgerond.