'Onschuldig als jij' is een fijngevoelige, beeldende roman

(Deze recensie verscheen in december 2016 al op CLEEFT.nl) De Japans-Brits-Chinees-Amerikaanse schrijver Rowan Hisayo Buchanan (1990) debuteert met ‘Onschuldig als jij’. Naast dat de auteur een veelzijdige culturele achtergrond heeft, is ze ook veelzijdig in haar kunnen: ze doceert, illustreert, schrijft voor tijdschriften en promoveert. Met ‘Onschuldig als jij’ zet ze een prachtig diepgaand en poëtisch debuut op de markt. Om het schrijftalent van Buchanan kun je dan ook niet heen.

‘Onschuldig als jij’ verhaalt over tiener Yukiko Oyama in de jaren zestig. Wanneer haar vader voor zijn werk teruggeplaatst wordt naar Japan, wil Yuki niet met hen mee, want ze voelt geen band meer met Japan. Ze belooft haar ouders om naar de universiteit te gaan, als ze bij haar vriendin Odile in New York mag blijven wonen. Een leugen, want Yuki wil kunstenares worden, maar de ouders van Yuki gaan akkoord. Ook volgen we jaren later, in 2016, Yuki’s zoon Jay die worstelt met het vaderschap. Jay heeft zijn moeder nooit bewust gekend, maar moet haar gedwongen opzoeken, wanneer zijn vader overlijdt.

ORIGINELE BEELDSPRAAK
Al is het taalgebruik in de roman beschrijvend en bevat de roman weinig dialoog, je wordt toch meegezogen in het verhaal. Buchanan trekt je steeds meer verder mee in het verhaal dat tot leven komt door originele, poëtische beeldspraak: ‘De winterzon ving de rossige kronkelhaartjes die onder de opgerolde mouwen van zijn overhemd vandaan krulden. Zijn hoofdhaar was kattenvel-kort geknipt.’

OVER DE GENERATIES HEEN
Buchanan verwerkt psychologische thema’s in haar roman zoals identiteit en de manier waarop zij deze thema’s over de generaties heen verweeft getuigt van psychologisch inzicht. Yuki en Jay worstelen beiden met een gevoel van ontworteldheid. Zo rukt Yuki zich bewust los van haar ouders, door in haar eentje in New York te blijven, maar belandt zij toch een neerwaartse spiraal in haar verlangen naar verbondenheid. Terwijl Jay, die nooit verlaten had willen worden door zijn moeder, met datzelfde gemis van verbondenheid worstelt, al uiten de thema’s zich net wat anders bij beide karakters: Yuki klampt zich vast aan een gewelddadige man en Jay kan zich niet binden aan zijn pasgeboren kind. Het resultaat is een intelligente, fijngevoelige en prachtige roman. Zeker lezen.