Prachtig verhaal... alleen jammer van het einde

Marion Pauw heeft met ‘Jij bent het licht’ een boeiende psychologische thriller geschreven, die zich grotendeels op Tasmanië afspeelt. De auteur weet de omgeving zo goed te omschrijven dat je zelf het idee hebt dat je daar ook bent. Daardoor word je helemaal meegenomen in het verhaal. Prachtig!

Je krijgt als lezer een inkijkje in het leven van Mia en Max, over hun lastige jeugd, over Mia’s gedrag om het iedereen maar naar de zin te maken en haar speciale band met buurvrouw Jo. Pauw vertelt het verhaal vanuit Mia en Max, waardoor je beide personages beter leert kennen. Het is heftig om te lezen wat Max allemaal heeft meegemaakt op het internaat. Je krijgt enorme medelijden met hem en zijn levenslange trauma.

‘Jij bent het licht’ intrigeerde me enorm… alleen het einde snapte ik niet helemaal. Daarin leek alles ineens heel snel te gaan en konden bepaalde dingen ineens wel die eerst niet konden. Dit klinkt wat abstract, maar ik wil geen spoilers weggeven. Wat mij betreft, had de auteur daar wat uitgebreider mogen vertellen. Ik heb verder van het hele boek genoten; alleen het einde gaf mij jammer genoeg geen voldoening.