Toch doet 'We moeten praten' wat geforceerd en vergezocht aan.

Pardon? geforceerd? vergezocht? .... dit is het eindbetoog van Literair Nederland over het boek 'We moeten praten' van Jan van Mersbergen - hoe diplomatiek wil je het hebben! Dit is geen literaire roman of novelle, maar pure fictie...

Dit verhaal lijkt wel een stand-up comedian act voor beginnende schrijvers met de opdracht, vertel een verhaal onder de tweehonderd bladzijdes over een man, vrouw, kind, opa en een zwaan binnen 30 minuten en elke waarheidsbevinding hoeft niet realistisch te zijn... Dus wat krijgen we dan?

Een jongen Koen, die 11 jaar is en vanaf zijn derde niet meer spreekt... ook niet op school, maar de GGD, de juf en elke andere instantie accepteerden dat voor 8 jaar lang. Maar een spreekbeurt is het moment dat Koen uit de kast komt en iedereen verbaast met niet alleen het feit dat hij kan praten, maar ook dat hij een zak vol persoonlijke spullen heeft die hij ontvreemd heeft in de loop van de tijd wanneer een klasgenootje een ‘domme’ vraag stelde.

Waarom? Het blijft een mysterie.

Een vader die teelbalkanker krijgt, niets zegt tegen zijn vrouw en zich terugtrekt in zichzelf en werk. Waarop de moeder, die Grieks is, gewoon vertrekt naar haar geboorteland zonder zich ook maar iets om het kind te bekommeren en ook niets meer van zich laat horen. De vader overleeft en wordt ‘schoon’ verklaard, maar mist elke ruggengraat om zichzelf te herpakken en zijn vrouw te bellen, mailen of schrijven. Of eens te kijken waarom zijn zoon niets meer zegt, maar wel goed is in pasta klaar maken…..

De vader sterft aan een hartaanval in het washok met allerlei gedachten over pasta’s, kanker, irritatie over een knoop die maar tegen het wasmachine raam tikt en de afstand tot zijn zoon en dan komt de ‘opa’ in het verhaal, die eigenlijk een buurman is die af en toe groente afgeeft en de jongen met de zwaan in het huis aantreft…. Vervolgens de jongen in huis neemt, een hok maakt voor de zwaan, de vader balsemt (kan je gewoon op internet lezen), het huis schoonmaakt wat door die zwaan is ondergescheten en (gelukkig) een document vindt in de pc waar alle wachtwoorden in staan en zodoende net kan doen of de vader nog leeft zodat de jongen elke week even bij zijn vader de week kan doornemen in het washok. Hypotheek of huur wordt gewoon van het spaargeld betaald en niemand vindt het gek dat die meneer er niet meer is…. Het werk van de vader gaat ervan uit dat hij een sabbatical heeft en betaald gewoon door…zoiets.

Het derde deel van het boek gaat over de buurman, die Koen heeft belooft in de buurt te blijven wanneer hij zijn onwaarschijnlijke verhaal uit de doeken doet voor de klas en zodoende in het kantoor van de conciërge zit en vrolijk verteld over de situatie en wat hij heeft gedaan met de vader en het balsemen, waarop de conciërge alleen maar zegt “Wat een verhaal”

Daarop wordt het verzonnen protocol Z in werking gezet wat de diensten ingeschakeld en de buurman/opa ziet samen met Koen de zwaan in de sloot zwemmen wat dan de onzichtbare band moet voorstellen die voor altijd zal zijn. Einde.

2 sterren. 1 ster voor de moeite en 1 ster omdat Jan van Mersbergen echt wel kan schrijven!
Maar ondanks dat dit boek niet veel tijd vergt om te lezen, voel ik mij wel bestolen van mijn tijd!

Geen aanrader, tenzij je alle tijd hebt en alles kan accepteren wat je voorgehouden wordt.