Matig en ongeloofwaardig verhaal

Hugo Du Bois, mede-eigenaar van een makelaarskantoor, heeft een affaire met zijn werkneemster Louise. Na een bedrijfsfeestje komt Hugo te overlijden. Hij blijkt te zijn vermoord. Het onderzoek is in handen van de rechercheurs John en Amber. Maar ook Louise start een onderzoek om erachter te komen wie haar minnaar heeft omgebracht. Al snel hoort ze van een collega dat Hugo corrupt zou zijn, zonder dat ze daarvoor hard bewijs krijgt. De beschuldiging wordt desondanks klakkeloos door Louise voor waar aangenomen.

Louise gaat rechercheurtje spelen en hoort wat dingen (die alweer niet bewezen worden).
In plaats van deze zaken bij de politie te melden, gaat ze zelf mensen ondervragen. Dat deze mensen dat gewoon accepteren, antwoord geven op Louises vragen en zich tegenover haar gaan verdedigen, is volstrekt ongeloofwaardig.

Ook bijzonder is dat Louise eerder inzicht in e-mails van het slachtoffer heeft dan de politie.

Op een gegeven moment delen de rechercheurs, hoorbaar voor Louise, informatie over het in het geheim DNA afnemen van een verdachte. Niet erg professioneel.

Zo zijn er nog meer storende dingen in het verhaal. Als de patholoog meldt dat het slachtoffer vergiftigd is, dan volgt: “‘Yes,’ juichte Amber. Ze was in haar nopjes dat haar hypothese leek te worden bevestigd.” Het komt erg onprofessioneel over om te juichen als wordt bevestigd dat iemand is vermoord.

En bijvoorbeeld een zin als: “Het was een sluwe moordenaar die in het geheim toesloeg”. Dat geldt voor de meeste moordenaars, nietwaar?

En op een gegeven moment weten we wel dat John van de tactische recherche is en Amber van de forensische. Eén keer was genoeg geweest hoor. Het komt op mij nu een beetje over als interessantdoenerij.

De ontknoping is totaal maar dan ook echt totaal ongeloofwaardig. Ik zou ook hier graag over uitweiden, maar dat kan niet zonder te spoilen.

De schrijfstijl is overigens niet slecht. Maar dat dit boek een even hoge waardering krijgt als een boek van bijvoorbeeld Karin Slaughter, is voor mij onbegrijpelijk.

Tot slot vraag ik me af waar de titel van het boek op slaat. Deze lijkt totaal random te zijn gekozen, net als de foto op het boekomslag.