Vreemde eend in de bijt

De schat van Amalfi wisselt af tussen twee verhaallijnen: in het heden volgen we Haven (verwarrende naam gezien de setting :p), onderwaterarcheologe die in de voetstappen van haar vader treedt. In het verleden (19de eeuw) volgen we Mari en een groep vrouwen die de kunst van stregheria (zeehekserij) uitoefenen. Sarah Penner laat altijd wat mystiek in haar romans opduiken, waar ik normaal geen fan van ben, maar als je het op voorhand weet is het niet storend. Sarah Penner kan het ook mooi verweven doorheen haar plot, wat het ook aangenaam maakt om te lezen.

Het verhaal kwam echter voor mij wat traag op gang en de setting (het duiken en de onderwaterarcheologie) konden me niet helemaal bekoren. Later komen er wel een aantal wendingen en geheimen naar boven die wat schwung aan het verhaal geven, maar naar mijn mening worden ze niet mooi af gemaakt of te oppervlakkig in het geheel verwerkt. Ik miste wat meer diepgang.

Persoonlijk vond ik haar vorige romans, Het Geheime Genootschap en De Verborgen Apotheek, leuker om te lezen. En een klein detail misschien, maar ik vind het jammer dat het boek niet in dezelfde lay-out is uitgegeven als de vorige twee. Hij past nu precies niet in het rijtje thuis.