Twijfel...

Mijn nieuwsgierigheid naar Het diner werd gewekt door een aflevering van de Libelle Leesclub podcast. Daarin werd het nieuwste boek van Herman Koch besproken en vertelden ze dat het een vergelijkbare setting heeft als zijn eerdere moderne klassieker. Dat maakte me benieuwd: wat is die "Koch-vibe" precies? In de podcast werd ook gesproken over zijn stijl van humor die hij verwerkt in zijn boeken, maar ik zou het zelf eerder omschrijven als rauw cynisme dan als humor.

Het boek plaatst je voor de vraag hoe ver ouders gaan om hun kinderen te beschermen nadat ze een zware misdaad hebben begaan. De handelingen die zowel de ouders als de kinderen stellen in het boek, liggen echter zo ver af van wie ik ben dat het heel moeilijk is om je in te leven in de personages.
Ik heb er begrip voor dat je veel zou doen voor je kind, maar de minachting waarmee er over een mensenleven wordt gesproken en hoe er met mensenlevens tout court wordt omgegaan, vind ik erg moeilijk te vatten. Sommige scènes bezorgen je een oprecht ongemakkelijk gevoel en doen je veel vragen stellen. Of misschien was dit net de bedoeling van Koch?