Sterk begonnen, te lang doorgetrokken

De reeks Het landhuis startte voor mij bijzonder sterk. Zoals ik in mijn eerdere recensies al schreef, sprak vooral de historische setting me enorm aan. De afwisseling tussen verschillende tijdsperiodes trok me meteen het verhaal in en ik was benieuwd hoe het de personages verder zou vergaan.

Na het eerste deel gaf ik echter al aan dat het verhaal voor mij eigenlijk afgerond aanvoelde. Ik vroeg me toen al af wat er nog toegevoegd kon worden. Het tweede deel wist me dan ook minder te boeien en helaas zette die lijn zich voort in dit slotdeel. Hoop voor het landhuis voelt grotendeels aan als meer van hetzelfde.

Anne Jacobs probeert het verhaal nieuw leven in te blazen door terug te grijpen naar het verre verleden van het landhuis, meer bepaald de middeleeuwen. Dat zijverhaal vond ik op zich wel interessant, maar binnen de grotere verhaallijn vond ik het niet echt passen.

Kortom: soms moet je geen vervolg proberen breien aan iets wat op zich al goed is. Ook bij de Scheepsdochter-trilogie had ik het gevoel dat het verhaal iets te lang werd uitgerekt en dat het niet per se in drie boeken had gemoeten. Opmerkelijk genoeg had ik hier het omgekeerde gevoel dan bij De scheepsdochter: bij Het landhuis kon ik me sterk inleven in de historische context, maar bleven de personages voor mij wat meer op afstand, terwijl dat in die andere trilogie net andersom was.

Niettemin vind ik het wel fijne verhalen die aangenaam zijn om te beluisteren (mits goeie voorleesstem!).