Laatste deel van De Scheepsdochter

In mijn recensies van de eerste twee boeken van deze reeks (De scheepsdochter en Veerkracht) gaf ik al aan dat deze reeks niet helemaal mijn ding is. Vooral de setting bleef voor mij moeilijk om me echt in te beelden en ook in dit deel worden opnieuw veel pagina’s besteed aan een relatief beperkt aantal gebeurtenissen.

Toch merkte ik dat ik, na twee delen, intussen wel geïnvesteerd was geraakt in de personages. Ik wilde weten hoe het hen verder zou vergaan en hoe hun verhaal zou eindigen. Jammer genoeg bleef ik ook in dit slotdeel wat op mijn honger zitten. Het verhaal lijkt zorgvuldig naar iets toe te bouwen, maar dan eindigt het en ik las online dat dit het laatste boek in de reeks zou zijn. Het voelt voor mij dus wat onaf aan en het lijkt voor een deel alsof we terug zijn waar we gestart zijn...

Niettemin vond ik het, net als Veerkracht, aangenaam om te beluisteren. De personages blijven het sterkste element van de reeks: ik kon me volledig in hen inleven. De plot en de setting konden me echter opnieuw minder overtuigen, waardoor ik deze trilogie afsluit met gemengde gevoelens.