Een beetje te langgerekt...

In De maneschijnsonate staan een mysterieuze viool en sonate centraal. Lilly krijgt die op een dag plots in handen en dit is het begin van een speurtocht naar het verhaal achter de viool en de sonate. Het verhaal maakt gebruik van de typische afwisseling tussen heden en verleden en het is vooral de setting in het koloniale Indonesië dat het erg exotisch maakt en zorgt voor een mooie achtergrond voor deze mysterieuze plot.

Hoewel ik het over het algemeen aangenaam vond om naar te luisteren, zaten er naar mijn gevoel wel wat overbodige scènes en plotwendingen in. Sommige zaken werden veel te lang gerekt, waardoor het verhaal maar traag vooruit ging terwijl je als lezer eigenlijk wel al wist wat eraan zat te komen.

Wat ik echter nog het meest jammere vond, was de rol van de 'maneschijnsonate' zelf. Hoewel dit de titel van het boek is en een groot deel van het mysterie bepaalt, komt het eigenlijk pas in de epiloog echt aan bod. Het voelde bijna als een los eindje dat nog snel even afgewerkt moest worden, wat een beetje een gemiste kans is.

Ondanks deze minpunten vind ik Corina Bomann wel een fijne auteur om naar te luisteren/om te lezen. Het tempo had enkel veel hoger mogen liggen.