Oké, een cult-boek, maar ik vond het gewoon niet zo leuk...

Dit debuut van Palahniuk is een cultboek en bovendien verfilmd tot hitfilm. Maar is al dat succes wel terecht? Nu ik het boek uit heb, moet ik zeggen dat ik hierover wel grote twijfels heb. Natuurlijk, het boek heeft zijn sterke kanten: het vertelt een ongekend rauw en ongepolijst verhaal vol maatschappij-kritiek. Ook is de zeer onconventionele schrijfstijl natuurlijk ergens wel fris en opwindend, naar verluid heeft het tal van puberjongens weer aan het lezen gekregen. En, last-but-not-least, ook het verhaal over het burgermannetje dat mee wordt gesleurd in de gevaarlijke wereld van de mythische Tyler Durden is best meeslepend. Maar toch…

Toch vond ik het boek niet overtuigend. De schrijfstijl, om te beginnen, is net zo goed vervelend als bijzonder. Je zit opgesloten in de warrige denkwereld van de aan slapeloosheid lijdende hoofdpersoon. De korte hak-op-de-tak stijl vol met spreek- als niet straattaal, leidt toch niet tot een erg prettige leeservaring. Ook de centrale ‘pun’ van het boek, die ik maar niet zal verraden, is toch wel wat erg ongeloofwaardig.

Dit alles maakt dat ik toch wel twijfel over dit boek. Aan de ene kant heeft het de kwaliteiten van een cultklassieker, maar aan de andere kant, tja… vond ik het gewoon niet echt een leuk boek om te lezen.