Overvolle, barokke, historische en héél bijzondere roman met horror-randje

Dit boek gaat over Vos Jacobz, een zogenaamde ’tandenjager’. Op de slagvelden van de Napoleontische tijd zoekt hij onder de gesneuvelden naar gave gebitten. Niet alleen omdat hij de uitgetrokken tanden voor veel geld kan verkopen, maar ook omdat hij zelf een nieuw gaaf gebit wil. En daarmee wil hij zichzelf een toegang verschaffen tot de hogere kringen, die voor hem, als bastaard van een baron, met een slechte mondhygiëne ook nog eens, altijd onbereikbaar bleven.
Dat lukt en hij weet zelfs contact te leggen met de grote liefde van de gesneuvelde soldaat Amadeo, wiens gebit hij gestolen heeft. Deze adellijke Margaux blijkt nogal een bijzondere vrouw, niet zozeer omdat ze een ooglapje heeft, maar vooral omdat ze een, alhoewel die kwalificatie in het boek nergens valt, vampier is.
Dit is hiermee een historische roman met een gruwelijk en bizar horror-randje, geschreven in een zeer bloemrijke barokke stijl. Het adagium ‘less is more‘ bestaat voor Auke Hulst duidelijk niet, dat is ‘more is more‘! Een easy read is het evenmin, maar het is wel allerlei andere dingen: een horror- en historisch verhaal zoals gezegd. Maar ook een brievenroman èn een ode aan heel veel literaire helden van Hulst (blijkt uit de zeer uitgebreide verantwoording achterin het boek).

Hiermee is dit in ieder geval een uniek en heel bijzonder boek. Niet altijd even onderhoudend en boeiend, zo eerlijk moet ik ook zijn. Al die brieven in geëxalteerd taalgebruik hadden wat mij betreft iets meer gedoseerd mogen worden en ook in diverse andere passages draaft Hulst naar mijn smaak iets te ver door in zijn overvolle en zeer veeleisende schrijfstijl. Maar toch, toch kon ik het boek ook niet neerleggen. Want die hele vreemde driehoeksverhouding tussen Margaux, Vos en Amadeo blijft interesseren.
Leuk, om zo onverwacht weer eens op een Nederlandse schrijver te stuiten die ik écht goed vind!