Mop vliegt uit de bocht

Anthony Horowitz ken ik vooral van zijn geweldige boek “William S.”, dat kortweg gaat over hoe het Shakespeare zou vergaan in Hollywood. Dit boek van hem is echter veel minder. Dit komt naar mijn idee omdat het wel lijkt alsof Horowitz zelf ook niet wist wat hij precies wilde schrijven. Resultaat is een verhaal dat aan de ene kant volslagen absurd is (de hoofdpersoon, Guy, probeert de bron van een mop te ontdekken, maar al snel wordt tegengewerkt door een illuster drietal dat de hoofdrol speelt in veel van die moppen (de Engelsman, de Ier en de Schot, laten we zeggen het equivalent van onze Nederlander, Duitser en Belg). Zij laten Guy in de een na andere typische “mop”-setting belanden (zo glijdt hij uit over een bananenschil en wordt hij bijna geplet door een wals).
Aan de andere kant heeft het boek ook een serieuze kant, bijvoorbeeld als het gaat over Guy’s worsteling met zijn moeilijke relatie en hoe hij dan toch nog de ware vindt. Het maakt het gehele boek nogal onbestemd, zeker als uiteindelijk het hele verhaal een mop blijkt te zijn.
Nee, Horowitz mag een goed schrijver zijn, maar over dit boek was ik niet erg enthousiast.