Een meer dan behoorlijk debuut

Peter Ash keert terug van de oorlogen in Irak en Afghanistan met zware claustrofobie en post-traumatische stress. Hij brengt zijn dagen en nachten door in de bossen, ver weg van de mensen en het dagelijkse leven. Dan verneemt hij dat een van de mariniers waarmee hij zijn oorlogsjaren heeft doorgebracht, zelfmoord heeft gepleegd. Hij zoekt de weduwe op die na de dood van haar man moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen, en beslist de vervallen veranda gratis op te knappen. Maar dat loopt niet van een leien dakje. De grootste, gemeenste, lelijkste hond die hij ooit heeft gezien, heeft van de ruimte onder de veranda zijn schuilplaats gemaakt. Bovendien vindt hij een koffer met geld en explosieven. Ash gaat op onderzoek naar de herkomst hiervan, samen met de hond die hij in zijn hart heeft gesloten. Hij komt terecht in een wereld waarvan hij dacht dat hij hem achter zich had gelaten.

Een man van goede wil opent met de strijd van Ash om een verwilderde hond uit de kruipruimte onder de veranda uit te halen. De sfeer is gezet: beklemmend, sinister, gevaarlijk. En hier wordt ook de betekenis van de titel onmiddellijk duidelijk: Ash helpt de weduwe van zijn overleden makker en houdt de hond bij zich in plaats van hem naar een asiel te brengen.

Nicholas Petrie laat de lezer op indringende en subtiele wijze kennismaken met oorlogsveteraan Peter Ash die je als lezer onmiddellijk in je hart sluit. Hij is kwetsbaar door de claustrofobie die zijn hele leven beheerst, maar tegelijkertijd vastbesloten alles in het werk te stellen om de weduwe van zijn overleden makker te helpen. Een man van goede wil is een hedendaagse thriller die vooral voor Amerikanen herkenbaar zal zijn omwille van de oorlogservaringen van Ash, maar die zeker ook voor de niet ervarene een duidelijk beeld schetst van de psychologische gevolgen en trauma’s.

Het verhaal heeft een perfect evenwicht tussen karakterontwikkeling en actie en wordt door Nicholas Petrie op een prozaïsche, aantrekkelijke manier geschreven. Geen overdadig gebruik van adjectieven, geen woorden die er niet toe doen of enkel dienen als bladvulling. Toch is er ook een minpuntje. De eerste helft van het verhaal is apart, origineel in aanpak en indringend. De tweede helft lijkt iets meer op een doorsneethriller en verliest daarmee de originaliteit. Een man van goede wil is echter een meer dan behoorlijk debuut.

Toen Petrie na jaren zoeken een uitgever had gevonden voor zijn debuut, schreef hij in een blog:

‘Ik weet niet hoe dit avontuur zal aflopen en of het ooit wel zal beginnen. Een ding is zeker: ik geef mijn vaste job nog niet op maar ik durf nu al wel te dromen.’