Anders dan verwacht, maar wel goed en een beklemmende sfeer!

De Au Pair' wordt een combi van Freida McFadden meets Handmaid's Tale genoemd. Dat creëerde bij mij een bepaalde verwachting. Echter vond ik het vooral meer richting Handmaid's Tale neigen dan naar McFadden. Dat zorgde ervoor dat ik aan het einde echt even moest laten bezinken wat ik er van vond.

Ik hou van thrillers over een Au Pair. Het feit dat iemand gaat inwonen bij een echtpaar dat ze nauwelijks kent en de zorg over het huishouden en kinderen op zich neemt, vind ik heel intrigerend. In het begin lijkt alles vaak perfect, maar op een gegeven moment gebeuren er steeds vreemde en onverklaarbare dingen. Dat is ook bij Emmylou, die na een traumatische gebeurtenis naar Engeland vertrekt om daar te gaan werken voor het gezin van Monica en James.

Sommige passages kunnen wat verwarrend over komen. Soms snapte ik niet zo goed wat er nu precies aan de hand was. Naarmate het verhaal vordert wordt wel duidelijk waarom je dit zo kan ervaren. Dat heeft Sidonie heel goed gedaan.

Je beleeft het verhaal vanuit een 17-jarig meisje dat in een totaal nieuwe overweldigende wereld terecht komt dat erg verschilt met haar eigen leven. De gekozen schrijfstijl past daar goed bij, al heb ik die zelf niet als heel prettig ervaren. Dit kwam voornamelijk door het vele gebruik van korte zinnen, waardoor het wat afstandelijk aanvoelde voor mij.

De beklemmende, claustrofobische sfeer voelde je wel goed. Dit komt doordat het zich voornamelijk in één huis afspeelt en een gesloten gemeenschap, maar ook door de gedetailleerde manier van schrijven. Op het einde vielen ook alle puzzelstukjes op zijn plaats.

Ondanks dat de schrijfstijl mij niet helemaal lag, raad ik het boek wel aan. Daarbij zou ik wel als tip mee willen geven om er echt open-minded in te gaan en niet te vergelijken met andere auteurs.

Dit was een recensie exemplaar van Uitgeverij Cargo, dankjewel daarvoor. Dit heeft geen invloed gehad op mijn mening.