Veel te veel

Zeshonderd bladzijden onophoudelijke vuurwerk waarin het verhaal voortdurend verdwijnt in de schaduw van talloze verwijzingen, barokke formuleringen en diepzinnigheden die wellicht best wel diepzinnig zijn maar echt niet diepzinnig genoeg om telkens opnieuw te willen achterhalen waarom ze precies diepzinnig zijn. Het verhaal van Ormus, begenadigd muzikant en levenslange aanbidder (en soms minnaar) van onaards geniale zangeres Vina, en hun vriend en begenadigd fotograaf Rai. Van hun tienerjaren in het halvegare en corrupte Bombay over het begin van Ormus’ carrière in Engeland tot… het kan je uiteindelijk niks meer schelen.

Er zitten best wel veel boeiende ontwikkelingen in, over Rais ouders bijvoorbeeld (vader adoreert het oude Bombay dat moeder door haar nieuwbouwprojecten naar de knoppen helpt); over Ormus’ ouders, anglofiele autoritaire vader en zweverige afwezige moeder; over Ormus’ drie broers: een dode tweelingbroer die hem songs influistert, een psychopathische moordenaar en een door een cricketongeval eeuwig zwijgzame mysticus… Je ontdekt ook al vrij snel dat we in een alternatieve werkelijkheid zitten waar Elvis Presley Jesse Parker heet, de aanslag op Kennedy mislukt en het Groot-Brittanië is dat vastraakt in de oorlog in Viëtnam. Maar op één of andere manier maakt dat nauwelijks iets uit. Dankzij zijn bij de geboorte overleden tweelingbroer is Ormus ook een beetje helderziend: broerlief fluistert hem megahits in à la Yesterday enkele maanden voor de respectieve artiesten ze uitbrengen – maar ook dat maakt nauwelijks iets uit voor het verhaal.

Kortom, het is gewoon allemaal veel te veel en veel te vermoeiend, en al die moeite levert veel te weinig samenhangend, boeiend verhaal op.