Akelig maar voorspelbaar

Misschien is het omdat ik de film al gezien had dat het grotendeels een teleurstelling was. Maar zelfs als je die niet gezien hebt, is snel duidelijk wat er zal gebeuren, en gebeurt dat ook eenduidig zonder echte twist. En dat is toch wat je van King verwacht: meegesleept worden in een rollercoaster, niet meewandelen langs een kaarsrecht pad. Soit. Gezin met tienerdochter en baby zoon komt in een stadje in Maine wonen. Vader Louis is dokter en gaat er studenten verzorgen in de plaatselijke universiteit. De overburen zijn een sympathiek oud koppel, en Louis wordt al snel bevriend met de oude man Jud. De baan is een dodenweg waar vrachtwagens veel te snel overheen razen. Jud waarschuwt Louis voor het gevaar dat diens kat loopt. Achteraan het stuk grond van de familie is een dierenkerkhof waar de lokale kids hun huisdieren begraven. Maar wanneer met de kat gebeurt wat je al wist, staat Jud erop om het beest samen met Jud niet op dat kerkhof te begraven, maar op een veel verder gelegen, ontoegankelijk terrein, met diepe zwarte magie beladen door een oude indianenstam. De kat blijkt terug tot leven te komen maar is een akelig beest geworden dat behoorlijk stinkt. En vanaf dan weet je wat er gaat gebeuren – halverwege zegt King het quasi expliciet. Er is een kleine honderd bladzijden voor het einde nog wel een twist die het verhaal een andere kant zou kunnen uitsturen, maar ook dat gebeurt niet. Straf geschreven natuurlijk, het blijft King, en veel scènes zijn bijzonder akelig – maar de voorspelbaarheid verknalt het.