King herhaalt zich

Mja. Het begint geweldig: een American football coach die door iedereen geliefd is wordt gearresteerd voor de gruwelijke lustmoord op een jongetje. Alles wijst tegen hem: verschillende getuigen, vingerafdrukken, later zelfs DNA. En dan blijkt hij een ijzersterk alibi te hebben: hij was op het tijdstip van de moord op grote afstand. Het lijkt alsof King een whodunit over de perfecte moord aan het opzetten is – en dat één van de personages expliciet naar Agatha Christie verwijst, bevestigt dat.

Maar dan, na een derde ongeveer, komt het bovennatuurlijke opzetten en is een oplossing voor “hoe kan die man op twee plaatsen tegelijk geweest zijn” na een tijdje niet meer nodig. Een beetje cheap. Erger is dat het bovennatuurlijke verhaal na een tijd een slappe kopie lijkt van één van Kings meest bekende boeken. Bon, het blijft Stephen King en dus blijf je verder lezen, maar ook de kleinsteedse sfeer en de personages komen minder uit de verf dan we van hem gewend zijn.