Spannende sfeerschets

Een rechttoe rechtaan coming of age verhaal in een beladen historische context. In dit geval: verteller Jean Louise aka Scout, dochter van advocaat Atticus Finch, zusje van de tiener Jem, in het onooglijke stadje Hawcombe in Alabama in 1935, waar “negroes” nog “niggers” zijn die in hokken wonen, streng gescheiden van het witte volkje. Eerst draait het verhaal vooral rond de deugnietenstreken van de kinderen en het herkenbare, wat steretotype onbegrip tussen de kinderen en de volwassenen die hen opvoeden.

Maar ergens voorbij een derde van het verhaal wordt Atticus de pro deo-advocaat van Tom Robinson, een “negroe” die door een Bob Ewell en zijn dochter, beiden white thrash, ervan beschuldigd wordt de dochter te hebben aangerand. Tom is natuurlijk veroordeeld lang voor de rechtzaak begint, maar Atticus doet wat hij kan om hem vrij te krijgen. De kinderen horen en zien met stukken en brokken wat er gebeurt, tot ze zichzelf binnenwurmen op het proces. En dan is er nog een onzichtbaar personage, de zoon van de buren, Arthur “Boo” Radley, die het huis niet meer uitkomt sinds ie als tiener door zijn vader jarenlang werd opgesloten. De kinderen zijn doodsbang van hem en “proberen hem buiten te lokken” is het spannendste spel dat ze kennen. Maar in de finale van het verhaal zal “Boo” een verrassende rol spelen.

Boeiend, vermakelijk, meeslepend boek, leest als een trein, is een knappe sfeerschets, maar grote literatuur zou ik het niet direct noemen.