Zelfgenoegzaam en saai

Winnaar van de Pulitzer Prize voor fictie, bejubeld door de pers, maar voor mij een afknapper. De verteller is de aide van een Vietnamese generaal, maar ook een spion voor de communistische opstandelingen. We leren ze kennen tijdens de laatste dagen van het Zuid-Viëtnamese regime. De generaal vlucht met zijn uitgebreide familie en een paar aanhangers waaronder de aide naar de VS na de val van Saigon. Daar probeert de generaal ook de gemeenschap van expats te domineren en hij geeft zijn aide de opdracht om een spion te vermoorden – niet wetend dat zijn aide de echte spion is. Verder dan deze eerste 150 blz. ben ik niet geraakt, want het saaie en onverschillig vertelde verhaal interesseerde me voor geen meter meer. Na een week of zo heb ik dan toch maar verder gelezen. Iemand vermoordt iemand, de aide komt in contact met een Hollywoodregisseur die een Vietnamfilm vol clichés wil maken, en hij wordt diens “consultant”. Na 250 blz ben ik opnieuw gestopt. De zelfgenoegzaamheid van de schrijfstijl, de afstandelijkheid die ervoor zorgt dat geen enkel personage ooit echt leeft en geen enkele emotie ooit oprecht lijkt, de afwezigheid van elke spanning in het verhaal… maken dit voor mij een totaal overroepen boek.