Thrawn en Zahn onwaardig

Tja. Volgens de blurb het boek waar fans al decennia op wachten en dat klopt wel een beetje – Heir to the Empire blijft de beste reeks Star Wars boeken – al is het nogal cynisch om terug te grijpen naar een personage uit het Extended Universe dat sinds de nieuwe films compleet van tafel is geveegd. Dit is de origin story van grand admiral Thrawn, die als jongeman uit zijn ballingschap wordt weggehaald door soldaten van het Keizerrijk, naar de keizerlijke Academie op Coruscant trekt en aan een rotvaart carrière maakt in de Navy. Hij sleurt de jonge Eli Vanto mee, die bij de eerste ontmoeting als tolk fungeert en zijn aide blijft. Parallel loopt het verhaal van Arihnda Pryce, een über-ambitieuze dochter van mijnuitbaters op een achterafplaneet, die aan een even grote rotvaart politiek carrière maakt, tot beiden mekaar tegen het lijf lopen.

Helaas is dit een bijzonder banaal en repetitief verhaal. Thrawn is van in het begin even hyperintelligent als in Heir to the Empire, maakt haast geen fouten, overwint elke tegenslag onmiddellijk. We krijgen dus gewoon overwinning na overwinning van Thrawn, telkens netjes gevolgd door een promotie. Eén of andere compleet ongeloofwaardige supervilain duikt ook telkens opnieuw op. Te toevallig om waar te zijn, en de verklaring die de supervilain op het einde zelf geeft voor zijn interventies is zo ridicuul dat het pijnlijk wordt. Over Thrawn zelf leren we nooit iets boeiends, hij is even vlak als de andere personages. Zelfs zijn beroemde truuk om strategische conclusies te trekken uit de kunstwerken van een volk, is er van het ene moment op het andere, zonder groei of uitleg.