Hoe een man zijn leven en wereld ziet vergaan

Okonkwo is een groot strijder, vroeger een legendarische worstelaar, nu een belangrijke man in zijn clan, een harde en naar zijn mening rechtvaardige vader en echtgenoot (van drie vrouwen). Een tijdlang is het onduidelijk in welk tijdvak we zitten, tot de clan blijkt over geweren te beschikken en er naar het einde voor het eerst missionarissen opduiken. Okonkwo, zoon van een slappeling van een vader voor wie hij in alles probeert te compenseren, is van alles zeker. De juiste oplossing voor een ruzie met een naburige clan is oorlog, de oude manier om alles te doen is de beste, vrouwen en kinderen die niet doen wat ze moeten, horen klappen te krijgen. Langzaam verschuift de grond onder zijn voeten: zijn oudste zoon lijkt ook een slappeling, hij wordt gedwongen iemand van wie hij houdt te kwetsen, uiteindelijk treft vrampspoed zijn hele gezin, en dan komen witte mannen nog eens de goden in vraag stellen ook. De mannelijkheid van Okonkwo en zijn maten, die in het verhaal voortdurend benadrukt wordt, lijkt niet meer te volstaan.

Op zich wil je wel weten wat hem allemaal zal overkomen. En de inkijk in het clanleven is fascinerend. Toch raakte ik er nooit helemaal in: daarvoor is de intrige te eenvoudig en te rechtlijnig (het ene gebeurt na het andere, alles heeft inpact op Okonkwo, maar complex wordt het nooit) en draait alles teveel rond enkel Okonkwo – de andere personages blijven schimmen.